Het spijt me, maar ik wil me op dit moment even niet verplaatsen in de denkwereld van een schaatser. Het is hartje zomer, hoewel je dat niet zou zeggen als je in deze natte en winderige dagen naar buiten kijkt. Maar toch, het is hartje zomer en ik heb op internet al filmpjes gezien van de zomertrainingen op het ijs van Thialf. Eerlijk gezegd krijg ik daar pas echt de kouwe rillingen van.

Ik snap het best. We schrijven begin juli en de gemiddelde schaatstopper is dan al weer druk bezig met het winterseizoen. Die wil straks optimaal geprepareerd aan de wedstrijden beginnen. Dus wordt er hard aan de conditie gewerkt en kan er tegenwoordig ook al op redelijk grote schaal worden geschaafd aan de ijstechniek. Da’s voor de meeste mensen op deze aardbol best gek, wanneer er op dat moment elders keihard wordt gefietst.

Ik ben van het fietsen, dat moet ik eerlijk toegeven. Ik zit voor mijn werk nu alweer een paar dagen in het grootste circus ter wereld, de Tour de France. U hoeft trouwens geen medelijden met me te hebben, ook al kan ik de Ronde niet volgen op de manier waarop de gemiddelde landgenoot dat pleegt te doen. Die neemt de wereldontvanger mee naar de camping. Lekker in de strandstoel luisteren naar de radio, een biertje erbij. De volgende dag een krantje kopen met alle mooie verhalen erin, en zo gaat de zomer vanzelf weer op een prettige manier voorbij. Lijkt me best prettig, maar ik klaag niet dat ik achterop de motor geen tijd heb voor een biertje en een krantje.

De winter lijkt op dit moment verder weg dan ooit. Dat is een prettig gevoel. Nou heb ik de pech dat in onze tourequipe enkele collega’s rondlopen die in de kille maanden de wereld afreizen als schaatscommentator. Dus gaan de gesprekken aan tafel af en toe over stoere belevenissen in barre oorden als Hamar en Calgary en dat is nou net iets waarop ik niet zit te wachten. Niet op dit moment, in elk geval.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen schaatshater. Ik vind het zelfs een prachtige sport, maar alles op zijn tijd. Als de bladeren vallen en de najaarsklassiekers zijn verreden, heb ik best wel weer behoefte aan weekenden die zijn gevuld met het bijhouden van tussentijden. Ik kan genieten van een aanvallend gereden marathon, al dan niet op natuurijs. Ik leef graag mee met de langebaanschaatsers op de grote toernooien. Maar niet te lang, want dan begint het wielervirus weer te woekeren.
Daarom liever op dit moment nog niet teveel aandacht voor het schaatsen. Ik zit nog midden in de verslavende roes van het wielrennen en tot en met oktober wil ik dat graag zo houden. Gelukkig ben ik niet de enige. Het is opvallend dat ik ieder jaar weer bekende figuren uit de schaatswereld tegenkom op de route van de Tour de France. Ab Krook staat telkens weer met een tentje op een bergflank in de Alpen, het liefst op de monsterlijke Galibier. Vorig jaar keek ik pardoes in de mooie ogen van Barbara de Loor, die ook een dagje uit was in de Ronde.

En op de eerste rustdag van deze Tour schijnen Carl Verheijen en Ireen Wüst in Frankrijk te verkeren, in de buurt van het Rabohotel in Tignes. Dat hoorde ik gisteren en meteen sloeg de schrik me om het hart. We gaan het potdomme toch niet wéér over schaatsen hebben in deze mooie wielermaand?
Ik ben gerustgesteld. Ze gaan geen baantjes trekken op het ijs van het overdekte schaatshalletje aldaar, en we hoeven het ook niet over baanrecords en vlakke schema’s te hebben. Ze zijn verstandig, want ze stappen lekker op de fiets. Zoals het hoort in hartje zomer.