We kunnen er niet omheen. Ook in de schaats- en skeelersport wordt er in de wedstrijden geprobeerd tactisch te rijden. Het rijden van en kijken naar marathons is boeiend, omdat het eigenlijk gewoon een spelletje is. In feite is het niets meer dan een spel tussen sprinters en niet-sprinters. De sprinter wil zo uitgerust mogelijk aan de finale beginnen, de niet-sprinter wil het liefst de sprinter kwijt raken of op z’n minst zeer ernstig vermoeien. Dit is natuurlijk wel een klein beetje kort door de bocht, want door het publiek aan de zijlijn krijgen we ook te maken met de zogenaamde haantjes. Zij die zich vooral willen “laten zien”. Alle concurrenten moeten voelen en al het publiek moet zien hoe sterk en snel dit haantje is!

Slim rijden is ook een vorm van tactiek. Met deze gave kun je geboren worden, maar het kan ook aangeleerd worden. Door een ander of door eigen ervaring. In dat laatste geval moet je er natuurlijk wel open voor staan. In mijn eerste wedstrijden bij de A rijders werd mij, als jonge hond, al snel duidelijk dat de grote mannen op reserve reden zodra een kopgroep gevormd was. Slechts een enkel haantje kan niet de verleiding weerstaan om telkens maar weer te laten zien hoe goed hij deze wedstrijd wel niet is.

Nu we deze weken massaal naar het wielrennen in Frankrijk kijken, zien we regelmatig dat de wielersport op een ander niveau opereert. Wanneer een etappe eindigt in een massasprint en de winnaar eigenlijk alleen de laatste 200meter was te zien, is iedereen lovend. Wanneer een skeeleraar of marathonschaatser van deze tactiek gebruik maakt dan zijn er links en rechts toch wel wat kritieken te horen. Het doet me denken aan een column van Karsten Kroon na het WK wielrennen in Salzburg. Kroon was apetrots dat hij in een koers van 240km slechts enkele kilometers te zien was geweest bij ons op tv. Een wielrenner rijdt pas een goede koers als hij zo min mogelijk in beeld is. Pas als de toeschouwer zich afvraagt of een bepaalde renner wel gestart is, voert hij de tactiek goed uit en wordt er een schouderklopje uitgedeeld. Ondenkbaar in de schaats- en skeelersport.

Onlangs tijdens de Unive Wow marathon in Staphorst dachten wij als Nefit ploeg er in de finale goed voor te staan. Een kopgroep van zes rijders, met daarin de snelste man van het peloton en onze ploeggenoot: Sjoerd Huisman. Met nog drie ronden te gaan ontplofte de kopgroep echter en leken de winstkansen van Huisman gereduceerd tot nul. Als Nefit ploeg willen we geen genoegen nemen met alles minder dan een overwinning en dus werd er een noodscenario bedacht en uitgevoerd. In de hoop dat Huisman nog een sprintje in de benen zou hebben werd er door Michaud en mij vol gas gegeven om eerst Huisman op te pikken en in ons treintje te zetten. Om vervolgens de vluchter te achterhalen en Huisman af te zetten voor de eindsprint. Een niet alledaags en riskante tactiek. Uiteindelijk leverde het veel spektakel en een 3e plek op. Afgezien van enkele kenners en enthousiaste toeschouwers werd de tactiek niet volkomen begrepen. Maar mocht het gelukt zijn dan werd het ongetwijfeld omschreven als een masterlijke strategie. De wedstrijd werd nu niet al 3 ronden voor het einde beslist maar was tot in de laatste meters spannend en bovenal waren er winstkansen voor Nefit tot in de laatste meters. En dat leek er 3 ronden voordien niet meer op. Dat het niet helemaal lukte, dat is sport. Garanties zijn er nooit!