‘Weet je wat het is Marnix, de jeugd loopt niet echt warm meer voor sport tegenwoordig’, zei Fons Roosenboom, sponsormanager van Univé, bij het EK skeeleren voor junioren te Heerde zorgelijk. Fons keek alleen mij aan toen hij het zei, want Harriëtte, een meegekomen jeugdige kerkgenote van mij, keek gebiologeerd naar de snelle junioren bij de start. We waren toevallig bij Fons als hoofdsponsor van het evenement terecht gekomen toen we hem hadden benaderd voor een donatie in zake een weeshuis dat we, samen met stichting Christ Hope en vijfentwintig jongeren, in december in Afrika willen opzetten.
Ik knikte bevestigend naar Fons en dacht na over zijn zorgen. Hoeveel jong talent zou er over tien jaar nog rond rijden in schaatsend en in-line Nederland? Zou het schaatsen niet ten onder gaan aan zijn eigen commercie? En zou schaatsen niet saai worden als Sven Kramer alles weer zou winnen? Hoeveel boerenzonen zouden nog tot bikkel uit willen groeien in Finse marathons? En welke lefgozers gingen het explosieve short track of in-line skaten te lijf? Bestonden die lefgozers überhaupt nog wel?
Juist toen ik over dergelijke vragen in gedachten weg was gezonken zag ik hoe drie Nederlandse jongeren als team onverwacht naar goud grepen. Het hele stadion stond op zijn kop. Ook Harriëtte was met mij van grote pret omhoog gevlogen. Bij het bejubelen van de helden had ik even gedacht dat mijn gedrag misschien niet strookte met de kerkelijke gedragscodes, maar gelukkig wel met Christelijke naastenliefde en eenwording. Misschien zelfs zoveel dat ik even het gevoel kreeg dat ik zelf het goud had gewonnen.
En terwijl Fons de uitslag doorbelde naar de pers, Harriëtte enthousiast vertelde hoe leuk ze het in-line skaten vond, dacht ik weer na over het enthousiasme en de drive in de jongeren van tien jaar later. Sinds kort was ik lid was van het sectiebestuur shorttrack bij de KNSB en ook daar had dit onderwerp hoge prioriteit. Ook daar lag de komende jaren de taak om jongeren te enthousiasmeren, zodat er weer meer jonge licentiehouders zouden komen. Drive en enthousiasme van jongeren voor sport, hoe verkregen we dat? Steeds meer was ik er van overtuigd geraakt dat enthousiasme van jongeren slechts het gevolg was van het enthousiasme van ouderen. En ouderen moesten het goede voorbeeld geven. Ze moesten met jongeren mee bouwen aan kindertehuizen, mee schaatsen op het ijs en ga zo maar door. En daar schortte het nogal eens aan. Want de dertigers en veertigers van nu zag je maar weinig op skeelerbanen en ijsbanen. Ze waren regelmatig te druk met hogere hypotheken, verdere vakanties en betere banen….
Toen ik met Harriëtte naar de auto liep was de zon lager aan de hemel gaan staan. Ze kwekte er vrolijk op los. Fons had namelijk een flinke donatie in het kindertehuis gedaan. Ook had ze een gouden wedstrijd gezien en keek ze vol bezieling uit naar wat komen zou in Afrika. Zou haar bezieling ook overslaan naar de trainers van vandaag, om blijvend de jeugd te doordrenken van de broodnodige passie en drive om talenten te ontplooien in de sport…. ?
Marnix ten Kortenaar