Gelukkig is het ook hoogzomer in Hamar. Of, beter gezegd: was het afgelopen weekend hoogzomer in Hamar. Je weet immers maar nooit. Net als in ons land kan het weer in Noorwegen ook in een mum van tijd omslaan. Voor hetzelfde geld dwarrelt de natte sneeuw er inmiddels naar beneden. 
De plaatjes van afgelopen zondag waren prachtig. Het meer vlakbij het Vikingskipet spiegelde in de ondergaande zon en in het tegenlicht kon ik net niet ontdekken welke schaatsploeg zojuist te water was gegaan. Het kon TVM zijn geweest, of Team Telfort, of de DSB-bank. Die drie ploegen overzomeren op een steenworp afstand van elkaar in Hamar en de collega’s van Studio Sport waren erbij. 

Koud afgekickt van de Tour de France kostte het me de nodige moeite om de zinnen te verzetten naar ijspret, maar uiteindelijk zat ik er lekker in. Mooi verhaal. Drie Nederlandse ploegen op het Olympische ijs en Erben Wennemars die droog constateerde dat de Noren in geen velden of wegen te bekennen waren. Verder veel beelden van keiharde krachttraining en proefstartjes op een asfaltvlakte, een ruime parkeerplaats, denk ik.

Weinig ijs. Dat lag er wel en er werd ook wel degelijk op geschaatst. Maar de reportage liet vooral schaatsers zien in zomertenue. In zwembroek zelfs.
Intussen rijden de beroepswielrenners hun goedbetaalde rondjes om de kerk. Dat is een lucratieve business, vooral voor coureurs die in de Tour de France bovengemiddelde dingen hebben laten zien. Michael Boogerd mag per criterium een bedrag met vier nullen voor de komma op zijn rekening laten zetten. Dat heeft-ie trouwens meer dan verdiend, maar het is wel lekker meegenomen in de tweede helft van de zomer. Inmiddels staat de kermiskoers-teller bij hem op drie zeges en verschrikkelijk hard hoefde hij daarvoor niet te fietsen in Steenwijk, Wateringen en Boxmeer.

Dan leveren de schaatsers op dit moment serieuzer werk. Nu komt het erop aan. In deze maanden wordt de basis gelegd voor een topseizoen. Het speelkwartier is afgelopen en dat was te zien op televisie. Hoe idyllisch de plaatjes ook waren, tussen de bedrijven door spatte het zweet eraf.
Dat mag ook wel, want in twaalf jaar tijd is het schaatsen tamelijk professioneel geworden.Er gaat dan niet zoveel geld om als in het hardfietsen, de ijstoppers van tegenwoordig weten dat ze met hard werken een heel behoorlijke boterham kunnen verdienen. Met dank aan Rintje Ritsma, die het in 1995 niet langer voor een plak ontbijtkoek wilde doen. Het is alleen jammer dat de schaatsers hun successen niet te gelde kunnen maken in een vrijetijds-circuit. Net als die oerslimme wielrenners.
Rondjes om de kerk na het schaatsseizoen, het zou een prachtige uitvinding zijn. Het publiek zal ervan smullen, de bierpompen zullen overuren draaien en de zakken van de rijders worden moeiteloos gevuld. Wie wil er in maart, of in april, of zelfs in mei nou niet nagenieten van het schaatsseizoen in een criterium, waar Sven Kramer, Carl Verheijen, Marianne Timmer en Ireen Wüst letterlijk kunnen worden aangeraakt?

Let maar op. We moeten er misschien nog een paar jaar op wachten, maar dan is het ook zover. Een paar maanden geleden zag ik op de televisie al een revolutionaire schaatsondergrond, waar geen ijs meer aan te pas komt. Zag er best goed uit. Schaatsen op een vloer van kunststof, niet van bevroren water te onderscheiden. Dat gaan we binnenkort geheid zien in de dorpen en steden bij ons in de buurt, zelfs op die dagen wanneer het dooit als de pest.
Steenwijk, Wolvega, Zwolle en Alkmaar zullen massaal uitlopen. De schaatsers zullen al spelende binnenlopen. Lang leve de kermiskoers.