Het is blauw, een mooi azuriblauw, met een wit appeltje er op. Het is kleiner dan een luciferdoosje, maar er zit meer in dan je zou denken. Het ziet er uit als een waardevol kleinood en dat is het ook. Ik heb het nu al gebombardeerd tot mijn nieuwe vriendje. Of vriendinnetje, dat maakt mij niet uit, maar het dingetje is blauw en ik betrap mezelf op stereotype denken. Het is een kadootje, dat ook grote emotionele waarde voor me heeft.
Ik herinner me een NK langebaanschaatsen bij de Junioren C, ongeveer ten tijde dat de Titanic zonk. In de film dan, onder de prachtige maar oh zo langzame klanken van Celine Dion’s ‘my heart will go on’. Daar sta je dan, om 5 uur ’s ochtends opgestaan om in Utrecht nog even te kunnen schaatsen voor het NK begint. Nog niet helemaal wakker laat ik mijn lichaam leiden door de muziek. My (links) heart (rechts) will (links) go (rechts) on (links) and (rechts) oooooooon (lang op links). In sappig Brabants hoor ik ineens: dit is toch niks joh! Ze moeten hier gewoon vette hardcore opzetten, dan word iedereen tenminste een beetje wakker!Verrek, die kerel heeft gelijk bedenk ik me maar in Utrecht word de muziekstijl niet aangepast.
Er volgen nog vele wedstrijden, waarbij het resultaat natuurlijk niet bepaald word door de muziek die bij het inrijden gedraaid word, maar als de muziek goed is heeft menigeen mij al kunnen betrappen op bewegingen die met enige goodwill als dansen beschouwd kunnen worden.
Met de aanschaf van een cd-walkman heb ik al eens geprobeerd mezelf af te leiden met muziek, maar ondanks de 10 seconds shock-absorbance bleek het toch geen handig ding om mee te sjouwen tijdens de warming up. Na een succesvol NK heb ik van mijn toenmalige sponsor eens een minidisc-player gekregen, qua formaat en speelkwaliteit al een stuk beter, maar de ruimte op zo’n discje was niet meer dan een cassettebandje en ik was te lui om er regelmatig nieuwe muziek op te zetten.
Sindsdien heb ik het gedaan met wat er ook maar gedraaid word op de baan waar de wedstrijd plaatsvindt. Als het langzame muziek is, probeer ik me er voor af te sluiten, als het lekker uptempo is, laat ik me meeslepen en ga ik soms als een soort hobbelpaard over de baan.
Zo ook op het EK in Portugal. Al waren het de hele week dezelfde drie liedjes, ik zou je niet kunnen vertellen welke het waren. Wat ik er nog wel van weet, is dat het een lekkere beat had en men om mij moest lachen tijdens het inrijden.
Dat was voor de 1000 meter finale. Later die week stond ik opnieuw in de finale, dit keer van de 500 meter. Maar er speelde geen muziek en ik zat stilletjes voor me uit te staren tot de heren klaar waren met de afvalkoers. Dit keer lachte niemand, maar kreeg ik het zusje (het was een roze exemplaar) van mijn huidige vriendje in de handen gedrukt, of beter gezegd, in mijn oren. Een playlist die ik kende van de leuke weekenden naar de world cup wedstrijden, een grijns trok om mijn mond en ik kon niet meer stil blijven zitten. Opnieuw haalde ik een medaille.
En nu heb ik mijn eigen vriendje gekregen. Zojuist heb ik bijna alle muziek die op mijn computer staat overgezet naar de iPod Shuffle. Door het formaat en lichte gewicht merk je nauwelijks dat je het dingetje bij je hebt, met een clipje bevestig je het makkelijk aan je kleding. Meer dan 200 van mijn favoriete liedjes brengt dit apparaatje ten gehore, klink ik een beetje verliefd? Het lijdt geen twijfel dat dit een vast onderdeel van mijn uitrusting word. Glimlachend draai ik hem nog eens om en staar naar de ingegraveerde tekst: GOUD 2007 EK. Ondanks het formaat is er nog wel wat ruimte over, kom op vriendje, we gaan naar Colombia!