Wanneer ik begin aan deze column is het de dag na Hallum. Mocht ik even vergeten zijn dat er gisteren 100km geskeelerd is, dan wordt het wel weer snel duidelijk wanneer ik me beweeg. Ook dit jaar was het weer raak. Mijn spieren kregen te maken met kramp. Eigenlijk is Hallum de enigste prestigieuze skeelerwedstrijd die ik in Nederland nog niet heb gewonnen. En het wil maar niet lukken. Af en toe begin ik te denken dat mijn motor niet gemaakt is voor deze barre tocht. Maar na een overpeinzing van m’n trainingsarbeid kom ik tot de conclusie dat ik (ook) dit jaar niet specifiek genoeg heb getraind. Met de komst van een schitterende skeelerbaan in mijn woonplaats Nijeveen worden daar de meeste skeelertrainingen afgewerkt. Goed voor mijn snelheid en techniek. Een kwestie van keuzes maken en prioriteiten. Het rijden van lange rechte stukken in de wind voelt anders. Kilometers lang laagvliegen met de wind in de rug. Stoempen met tegenwind en half in de berm skeeleren met zijwind. Geen dagelijkse kost op een baan. Gelukkig vertelde Jan-Eise Kromkamp mij in Hallum dat hij de wedstrijd op 42-jarige leeftijd nog wist te winnen. Er is dus nog geen sprake van paniek!

De Bartlehiemtocht is en blijft een unieke wedstrijd. Slechts 1 kans per jaar om te winnen. Internationaal staat deze race bekend als “Hell of the north”. En dat is zeker niet voor niets. Slechte wegen, klinkers en de harde wind zijn de voornaamste tegenstanders. Met als gevolg dat je eigen ik op bepaalde momenten ook je tegenstander wordt. Er zijn momenten in de koers dat je je afvraagt waarom je er weer aan begonnen bent. Even kun je niet bedenken waarom deze wedstrijd zo hoog aangeschreven staat. Tijdens een moeizame 2e ronde raakte ik in een 3e groep. De twijfel sloeg toe; is mijn duurvermogen zo beperkt momenteel? Ben ik mentaal te zwak? Wat doet die bijna ongetrainde popstar in een groep voor me? Terwijl die vragen onbeantwoord bleven kwam ook het ritme en de power in de benen weer terug. Sleurend in het 3e groepje stoomden we vooruit naar de groep die reed om de 5e plaats. Daar aangekomen en wat rondgekeken te hebben kwam ik tot de conclusie dat ik tot de beteren in deze groep hoorde. Strijden voor de overwinning deden we vanaf kilometer 8 al niet meer, maar er was weer hoop op een mooie uitslag. Toch bleek het niet mijn dag te zijn. Tijdens het aanpakken van een bidon kwam ik op hoge snelheid in de berm terecht, flink klunend bleef ik nog net staan, schoot de weg weer op, maar de benen stonden door deze plotselinge actie in de parkeerstand. Met hulp van ploegmaat Mombarg kwam ik weer terug in de groep. Even bijkomen en maar weer verder gaan. Totdat we het eindpunt Hallum naderden en de kramp in m’n linkerbeen min of meer een einde maakte aan mijn wedstrijd. Wat nog resteerde was een rustig tochtje naar de finish om als 13e geklasseerd te worden. Nog net een plaatsje voor ‘kleine’ broertje Gerwin, die in zijn eerste Bartlehiemtocht een puike wedstrijd reed. Wellicht is zijn motor iets meer geschikt voor een dergelijke race. Zijn de kansen dat Smit in de toekomst op de erelijst komt te staan toch nog wat groter geworden!