‘33.6…….heel goed…….!’, brulde trainer Conrad Alleblas vrolijk tijdens een duurblok skeeleren bij een trainingskamp op hoogte in Font Romeu, Frankrijk, eind jaren negentig.

Ik zat kapot. En goed ook. Om geen wind te vangen kroop ik met het snot voor ogen zo diep mogelijk in de billen van mijn Russische trainingsmaatje Vadim Sayutin. Ik kon alleen maar hopen dat hij net zo kapot zat. Ik was in ieder geval niet fit. Bovendien had ik last van mijn darmen als gevolg van verkeerd Frans voedsel. Achter me zat Bart Veldkamp, daarachter ons trainingsmaatje Kibalko en daarachter enkele Duitsers en nog een verdwaalde Pool.

‘33.1……..jaaaaaahhhhh………..’, klonk het nog fanatieker even later alweer in de verte uit de mond van Conrad. Mijn hartslagmeter stond op 183. Ver boven mijn omslagpunt. Vlug keek ik op de tijd naast de hartslag. Nog 8 minuten, we waren over de helft. 33.1. Hoe zou ik dat ooit kunnen rijden als ik op kop moest? Juist toen ik me er zorgen over maakte brulde Veldkamp driftig achter me.
‘Op je afzet blijven rijden Ten Kortenaar…..!’

Gelukkig, Bart zat ook kapot. Altijd als hij niet lekker reed ging hij zich verwoed met zijn omgeving bezig houden. Hij leek dan onbewust afleiding te zoeken. Even maakte het me blij maar bijna tegelijkertijd ergerde ik me. Het klopte namelijk niet wat hij zei. Ik reed juist goed op mijn afzet!
‘Ik rijd op mijn afzet……….!’, schreeuwde ik zogenaamd uitgerust en vrolijk tegelijk. Bart mocht niet weten dat ik verrot zat.
‘Wat ben je toch stront eigenwijs…….’, brulde Bart geïrriteerd terug.
Bijna tegelijkertijd brulde de zware Russische stem van Kibalko er overheen.
‘Shut up you guys and skate……..!
Het werd weldra een gekakel van jewelste in de groep. En dat in verschillende talen bij een hartslag van 180. Alleen Sayutin, op kop en trainer Conrad leken nergens last van te hebben.
’32.5………dit is niet normaal!’, brulde Conrad.

Sayutin maakte ruimte voor me om op kop te gaan rijden. Nu moest ik drie rondjes gaan. Nog vol irritatie, vermoeidheid en darmpijn zette ik aan in de bocht. Ik zou Bart en dat zooitje daarachter de mond gaan snoeren met nog snellere rondetijden…..
Het werd inderdaad al gauw stil achter me……. Dit voelde heerlijk. Even was ik zelfs mijn vermoeidheid vergeten. Ja, ik had nu eenmaal power. Zelfgenoeglijk keek ik naar Conrad toen in volle vaart het rechte eind op spoot.
’34.3………blijf doorrijden ten Kortenaar! Laat anders Bart maar op kop!
Hè….., Hoe kon dat nu? 34.3? Conrad moest een geintje uit halen! Het was minstens 32.0 geweest!

Achter me voelde ik Bart echter tegen mijn kont aan drukken. Ik probeerde harder af te zetten. Mijn hartslagmeter stond op 187. Bijna maximum. Mijn gedachten sloegen op hol. Wat nu als de 34.3 van Conrad wel klopte? Iedereen zou me als slome duikelaar kunnen betitelen. Ik zou gezichtsverlies leiden. En hoe zou ik ooit het einde halen? Bart zou als stayer na mij overnemen met 31.8 en ik zou net van kop af komend moeten lossen….! En dat voor het hele peloton van Duitsers, Russen, Polen en ga zo maar door. Shit…..!

Had Bart dan gelijk gehad en was ik stront eigenwijs? Reed ik inderdaad niet op mijn afzet? Waar kwam immers die 34.3 vandaan? Juist toen ik er over nadacht drukte Bart weer tegen mijn kont. Hij wilde er langs! Maar dat gebeurde niet! Ik zette nog meer kracht.
’34.5. Te langzaam, ga maar van kop af……!’, brulde Conrad. Mijn kop kookte. Mijn benen stonden in brand. Mijn darmen borrelden. Mijn gedachten sloegen op hol. En mijn irritatiegrens was bereikt. 34.5!

Juist toen Bart opnieuw tegen mijn kont aandrukte om er langs te gaan zag ik in al mijn ellende slechts nog één uitweg. Met al mijn laatste kracht die ik nog had opende ik mijn billen zoals nooit tevoren. Toen mijn billen zich na alle onrust berustend sloten haalde de neus van Bart diep adem…….