‘Nee meneer Tron, dat is echt niet mijn schuld!’, kermde ik uit, tijdens de wereldbeker wedstrijden te Heerenveen, tegen ISU lid Tron Esperli. ‘Waarom wordt er vandaag dan zo vaak gedweild?’, beet Tron Esperli me toe.  ‘Ja....mmmmmm......kijk....ik kan het uitleggen’, zei ik. Het zweet brak me uit. Juist toen ik Tron, in alle herrie van het publiek, uit had willen leggen dat ik ijsmetingen had gedaan, die belangrijk waren voor eerlijke wedstrijden, was er een misverstand ontstaan. Bij de wereldbekerwedstrijden werd namelijk om de haverklap gedweild en daar was hij als ISU afgevaardigde bepaald niet blij mee. Druk ratelde hij alweer verder.

‘Marnix, dit kan toch niet! Mensen kunnen een paar ritten kijken en dan moeten ze weer veel te lang gaan zitten wachten. En wacht dacht je van de televisie? Pauze na pauze na pauze! Vreselijk gewoon, hoe kon je dit nu adviseren!’ ‘Ik heb dit niet geadviseerd! Nogmaals, dit is niet mijn schuld.’, kermde ik weer. Omdat ik merkte dat Trone niet voor rede vatbaar was greep ik hem in alle herrie van het publiek vriendelijk bij zijn arm. ‘Kom mee, ik leg het je in perskamer wel uit.’

Tron keek even verbaasd maar voelde dat ik niets kwaad in de zin had. Hij liep gelukkig mee. Even later zaten we in rustiger sferen aan tafel. Tron keek me aan.
‘Ik zal het verhaal nog eens vertellen. Ik heb metingen gedaan naar de ijsweerstand. Dit heb ik gedaan om te kijken in hoeverre ijscondities in het schaatsen gelijkwaardig zijn. Samengevat zie ik een serieus aandachtspunt voor de ISU. De metingen geven namelijk aan dat condities in het schaatsen vaak uiterst ongelijkwaardig zijn na het dweilen.’
‘En moet je daarom zo vaak dweilen als vandaag?’, begon Tron weer.
‘Nee. Maar het lijkt me wel goed als we voor de Olympische spelen van Turijn nog eens goed praten. Ik voorzie namelijk problemen in Turijn. Op grond van de resultaten denk ik dat de Olympische gelijkwaardigheid in het geding is.’

Gespannen keek ik Tron aan. Dit moest toch aankomen? ‘Mmmm kunnen we wel doen, maar hoe zit het dan met het dweilschema hier?’, zei Tron. Hij kwam weer terug op zijn eigen probleem. Mijn punt kwam niet meer aanbod. Even later stond hij op. Hij had het druk. Toen hij weg liep voelde ik me rot. Ik had geprobeerd om de Spelen aan gelijkwaardiger ijs te helpen, door hem te laten beseffen dat schaatsen vaak geen eerlijke sport was. Ik had hem voor willen stellen om metingen te doen in Turijn zodat het ijs daar gelijkwaardiger zou zijn. Echter had hij helaas vooral oog voor dweilschema’s en belangen van het publiek. 

Nadien hoorde ik niets meer van Tron. Bij de spelen verliepen de wedstrijden qua ijsverzorging discutabel. Anderhalf jaar duurde het voordat ik de rust en tijd vond om de zaak opnieuw op te rakelen. Het gebeurde onverwachts bij een lezing voor trainers van de KNSB. Want op een paar ontstelde vragen van trainers over mijn gepresenteerde ijswrijving grafieken kon ik slechts de waarheid antwoorden.

Die waarheid was niets anders als wat iedereen diep van binnen eigenlijk al lang weet. IJs glijdt het beste na de dweil. En helaas blijkt het verschil vlak na en voor de dweil onder veel condities zo groot dat we vaak niet naar de beste schaatser maar naar het beste ijs kijken. Zelfs als ijs niet wit uitslaat glijdt het steeds slechter. Ik stel voor om de zaak nu eindelijk in een of andere commissie van wijze schaatsliefhebbers serieus aan de kaak te stellen…..