Beste Arjan, dat was een interessant stukje op deze site. Je wordt straks vader en je vraagt je nu af wat er in het leven allemaal gaat veranderen. Veel, Arjan. Heel veel. Neem dat nou maar van deze ouwe sportverslaggever aan.
Het dagelijkse leven is natuurlijk al één groot avontuur, zeker voor een topsporter. Geen dag hetzelfde, diepgaan, hollen, afzien, vallen, opstaan en weer doorgaan (vrij naar Herman van Veen). Adrenaline als voornaamste brandstof op de beslissende momenten. Hoge toppen, diepe dalen. Alles gericht op dat éne grote doel: de wereld om je heen verbazen met sublieme prestaties.
En dan komt er ineens een kind in het leven. Een nog veel groter avontuur dan alles wat je tot nog toe hebt meegemaakt. De nervositeit tijdens de zwangerschap is al een voorteken. Ineens begin je te beseffen dat niet alles om de prestaties op het ijs en op het asfalt draait, maar dat er méér is. Dat is een mooie gewaarwording, je begint je ineens heel erg verantwoordelijk te voelen voor het leven van een ander.
Na de bevalling komt alles in een stroomversnelling. Van de ene op de andere dag is niets meer hetzelfde. ’s Nachts wakker schrikken als de kleine een kik geeft. ’s Ochtends vroeg eruit. Niet om te trainen, maar om de baby uit bed te halen. Is wel wat anders dan een strak trainingsschema. Schrik niet, het went allemaal snel. Voor je het weet, kun je je niet meer voorstellen dat het ooit anders is geweest.
Ik zal even met zevenmijlslaarzen door de jaren erna heenstappen. De vraag of het een sportief type is, zal vrij snel beantwoord worden. Voor hetzelfde geld wil het kind al vroeg op klassiek ballet, of heeft het aanleg voor muziek. Niks aan de hand, dat kan ook allemaal heel leuk zijn. En zelfs als het een voorliefde blijkt te hebben voor sport, moet je je nog maar afvragen hoe dat gaat uitpakken. Paardrijden, zwemmen, korfbal en voetbal zijn opties, waar je waarschijnlijk nog niet eens hardop aan gedacht hebt.
Maar stel nou eens dat je kroost straks besluit te gaan schaatsen, of te gaan skeeleren. Mooier kan het niet. Een voorbeeld uit de eigen praktijk. Niet dat ik ooit aan topsport heb gedaan, ik ben altijd een lawaaipapegaai aan de zijnlijn gebleven. Ieder zijn vak. Toch heb ik door de jaren heen met veel passie op de racefiets gezeten, ook al stelde het niet veel voor. Je kunt je voorstellen hoe ik me voelde toen mijn dochter ineens besloot met wedstrijdzwemmen te stoppen. Op een goeie dag fietste ze naast me, met geleende schoentjes en een te groot wielershirt.
Het was liefde op het eerste gezicht. Ze kreeg een licentie, ging koersen bij de jeugd en heeft een groot aantal jaren met veel plezier wedstrijden gereden.
Maar in mijn herinnering was het meest waardevolle moment de beklimming van de Mont Ventoux, toen ze nog een klein blond propje van twaalf jaar was. We zijn niet zo snel naar boven gereden als jij, gelukkig maar. Het ging gestaag, kilometer na kilometer. Bij Chalet Reynard, waar het serieuze werk op de kale berg begint, was ik stomverbaasd over haar frisheid. Ze praatte honderduit. Even dreigde ze stil te vallen, op haar jeugdverzetje. Toen ik haar een duwtje onder het zadel gaf, reed ze bij me weg. Ik heb haar pas boven weer teruggezien. Pa was apetrots, dat kun jij je met je aanstaande vaderschap ongetwijfeld goed voorstellen.
Ze is nu trouwens gestopt met fietsen. De puberteit, zullen we maar zeggen. Uitgaan, shoppen en al die andere dingen die zestienjarige meisjes veel leuker vinden dat wielrennen. Hou er maar rekening mee. Dat kan ook gebeuren.
Niet dat het iets verandert in de warme gevoelens die je als vader voor je kind hebt. Het doet je hooguit beseffen dat ieder leven uiteindelijk loopt zoals het loopt. Dat je vooral moet blijven dromen en hopen, maar dat er geen zekerheden bestaan.
En dat is maar goed ook.