Wat is je doel? Wat wil je bereiken? Geef het maar toe. Nee? Dat houd je liever voor jezelf? Nou, dan doe ik het wel. Ik wil rijk worden, het liefst met zo weinig mogelijk inspanning. Natuurlijk, ik wil best werken voor mijn geld maar dan wel in een baan die ik leuk vind. Verder wil ik een leuke woning, vrienden die altijd voor me klaarstaan en succesvol zijn in alles wat ik doe. Zo.

Oh ja, als ik dan toch bezig ben wil ik ook een sportieve carrière. Aansluitend bij het succesvol zijn, wil ik dus winnen. Olympisch kampioen als het even kan. Moet ik natuurlijk wel een sport uitzoeken die op de Olympische Spelen afgewerkt word.

Weinig mensen durven dergelijke gedachten uit te spreken. Of moet ik zeggen weinig Nederlanders? Misschien is het wel typisch voor ons volkje om te zeggen; doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Zo extreem als bovenstaand voorbeeld hoeft het natuurlijk niet, je kan ook slechts één doel, of minder extreme doelen stellen. Maar om een doel te bereiken, moet je wel vaststellen wat je doel is. En als je weet wat je doel is, kan je naar wegen zoeken die je naar dat doel gaan leiden.

Met sport is het natuurlijk nog een ander verhaal, omdat je daar ook nog enigszins aanleg voor moet hebben. Ik zou best een toptennister willen zijn, maar ik en een bal zijn gewoon geen geweldige combinatie. Zo realistisch ben ik dan wel weer. Of spreekt hier dan de Hollandse nuchterheid, want hoe vaak heb ik nou helemaal getennist? Twee of drie keer in mijn hele leven.
Het is gewoon een kwestie van gewenning. Hard trainen, veel doen. Geloven in jezelf.

Dat moet het wel zijn. Dat moet ook zijn wat Derek Parra, Chad Hedrick en Ippolito Sanfrantello hebben gedacht en gedaan. We zijn de top in onze sport, maar we willen de top van Sport halen. De top van de Olympus. Dan gaan we wel een andere sport doen. Dan gaan we keihard trainen om ons doel te bereiken. En ze hebben hun doel bereikt. Deze heren hebben allemaal hun olympische gouden medaille op zak.

In Amerika en Italië kunnen ze dan nog uitleggen wat schaatsen is. Daar wordt de schaatssport door nog meer mensen beoefend. Mensen daar zijn niet onbekend met de factoren ijs en sneeuw.
Maar nu, de volgende vraag: het is zwart/wit en het glijdt over ijs? Een Kiwi. Twee Kiwi’s om precies te zijn. Twee rasechte Nieuw-Zeelanders, die het in hun hoofd hebben gehaald om te gaan schaatsen.
Een tweevoudig wereldkampioene skeeleren was laatst op één van de grootste live talkshows van Nieuw-Zeeland. De aandacht rond haar persoontje was echter met name opgewekt door een serie sportieve naaktfoto’s. Haar doel, meer aandacht (voor de sport uiteraard!) was bereikt. 

Ik hoop voor haar twee landgenoten dat ook zij hun doel bereiken. Hun weg naar het doel loopt op dit moment via Nederland. Hier begrijpen mensen in ieder geval wat schaatsen is. Hoewel we misschien niet helemaal begrijpen dat iemand een half jaar aan de andere kant van de wereld gaat wonen om een sport te beoefenen die hij nog nooit gedaan heeft.

Maar als ik zie hoe de vooruitgang is in een paar trainingen en als ik merk hoe overtuigd de jongens zijn dat ze echt geen gek figuur zullen gaan slaan in de marathon…
Dan moet ik misschien toch nog maar eens gaan proberen om te leren tennissen.