Laat de winter maar komen! Zo eindigde mijn vorige column. Het vertrouwen waarmee ik deze uitspraak deed is inmiddels wel wat geslonken. DE vorm is er nog niet..
Ik troost mezelf met de gedachte dat het seizoen nog maar juist begonnen is. Het is nog geen winter, het is nog maar herfst. 

In het huidige marathonschaatsen moet alles kloppen om iedereen te kunnen kloppen. Je moet goed in je vel zitten en een sportman heeft altijd een beetje vertrouwen en bevestiging nodig. Als je probeert er alles aan te doen, je fysiek, mentaal en ook financieel flink investeringen doet, moet je je nog altijd realiseren dat in de sport niets logisch is of vanzelf gaat. Al is het tegenwoordig behoorlijk goed te sturen, niet alle aspecten die er voor zorgen dat het lichaam in topconditie is heb je in de hand. Vorm komt nog altijd niet op bestelling. 

Zo wilde ik in de zomer van 2002 eindelijk eens een medaille halen op het EK skeeleren. Tot dan was een 5e plaats mijn hoogste klassering. Ondanks alle trainingsarbeid bleef ik andermaal steken op een 5e plek. Nauwelijks 3 weken later stond het WK skeeleren op het programma. Plots leek het wel alsof mijn skeelers het asfalt niet raakten. Ik vloog! Ik was zo uitgerust en fit dat ik ’s nachts bijna niet hoefde te slapen. Slechts 3 weken na een teleurstellend EK, werd ik vice-wereldkampioen! 

Vorige week las ik in de krant het verhaal van Lornah Kiplagat. Zij werd wereldkampioene terwijl ze juist terug kwam van een blessure en niet het gewenste trainingsprogramma had kunnen volgen. Maar wel goed uitgerust! Vorm is nog altijd een gevolg van goede training waarin de juiste balans is gevonden tussen inspanning en rust. Het huidige marathonschaatsen is absolute topsport en details zullen steeds belangrijker worden. Een goede zomer, een goede conditie. Het zijn geen garanties voor een goede seizoensstart. Schaatsen is natuurlijk een moeilijke sport, wellicht zorgen nog wat meer ijsuren straks wel voor die gewenste vorm. Of moet ik nog iets meer fietsen? Toch nog wat extra rustdagen? De oplossing kan soms zo simpel zijn, maar je moet wel de goede keuze maken. En bovendien vooral ook het hoofd koel houden. 

We zijn pas begonnen, de grote prijzen moeten nog verdeeld worden. Binnen de Nefit ploeg is m’n rol van vrijbuiter die voor dagzeges gaat veranderd in een dienende rol. Voor mezelf een stapje terug, maar hopelijk kan ik over enkele weken zeggen dat het stapje terug er voor zorgde dat ik er twee vooruit kon schaatsen. En dan weer helemaal ervaar wat m’n trainingsmaatje Frank Fiers bedoelt als hij zegt dat in vorm zijn zo ongelooflijk prachtig is!