Het spannendste plekje in het Thialf-ijsstadion is de ietwat schemerige gang tussen de entree en de kleedkamers. Voorbij de ingang naar rechts. Een beetje rommelig is het wel, met houten banken om de schaatsen zittend aan te trekken en kledinghaakjes voor jassen, tassen en ander spul dat niet meegenomen wordt naar de baan. 

Tijdens de grote toernooien is het een no-go area voor journalisten, ouders en gewone toeschouwers. Vanaf de baan en vanaf het kassahokje is de toegang geblokkeerd door beveiligingsmensen. Bij het NK afstanden was er dus geen doorkomen aan. Best jammer, want juist bij dat toernooi had ik graag wat tijd doorgebracht tussen de toppers, de subtoppers en de mindere goden. Die rijden zich er geconcentreerd op de fiets in het zweet, voordat de race begint. Ze vieren er na afloop hun feestje, of verbijten er de teleurstelling. 

Gelukkig zijn er ook wedstrijdjes, waar de belangen minder groot schijnen te zijn en de duistere catacomben van Thialf nog zonder speciale pas bezocht kunnen worden. Een paar weken geleden nog, de kwalificatiewedstrijden voor het afstandskampioenschap. U weet wel, die wedstrijden waar Rintje Ritsma er achter kwam dat hij nog niet klaar was voor het schaatsseizoen. Geloof maar dat het even flink gespookt heeft in die gang langs de kleedkamers. 

Ik was er zelf op de vrijdagmiddag, toen Ritsma alweer hoog en droog thuis zat, plannen makend voor de rest van het jaar. Het was de middag van de sprinters en de dames van de lange afstand. Een lange rij fietsen op de rollen, her en der sporttassen op de grond, de geur van inspanning en nervositeit. Met enige regelmaat verliet ik de tribune in de hal om een wandelingetje te maken langs dat tafereel. Even observeren wat er allemaal gebeurde. Af en toe een praatje maken met één van de rijders. Sfeer snuiven noemen ze dat. 

Na afloop van de drie kilometer voor de vrouwen liep ik nog één keer door de gang. Op weg naar de parkeerplaats. Er waren geen schokkende dingen gebeurd, dus de recorder bleef in de tas. Hilversum had geen behoefte aan interviews en terecht. Ik was al bijna bij de uitgang, toen ik vanuit mijn ooghoeken een stelletje zag zitten op één van die sobere bankjes. Een jonge man en een jonge vrouw in trainingsoutfit. Schaatsers, dat was duidelijk. De vrouw in tranen, de man ernaast, naar haar toe gebogen, waarschijnlijk verwikkeld in een therapeutisch gesprek. Een mooi tafereeltje. 

Ineens herkende ik de ontroostbare schaatster. Moniek Kleinsman, ooit de sensationele, goedgebekte nieuwkomer in het allroundwereldje, later de schlemiel van de Olympische Spelen in Turijn. Ze had zojuist een dramatische drie kilometer gereden, eigenlijk geen nieuws meer na twee al even dramatische seizoenen. Op de valreep had ze zich overigens geplaatst voor het NK afstanden. Doorlopen, was mijn eerste gedachte. Te klein voor de uitzending.
Juist op dat moment stond de man op. In een opwelling besloot ik om te keren en naast de schaatster te gaan zitten. De recorder haalde ik niet uit de tas. Op mijn vraag wat er aan de hand was, reageerde ze meteen. Verrassend, want ik had haar nooit eerder gesproken. Privé-problemen, vertelde ze zonder gêne. En dat terwijl het de weken ervoor juist zo goed was gegaan met trainen en met het vinden van sponsoren om buiten de commerciële ploegen om aan het seizoen te kunnen beginnen.
“Ik weet zeker dat ik terug kom”, sprak ze dapper. 

Nog geen week later werd bekend dat Moniek Kleinsman zich terug had getrokken van het NK afstanden. Het verbaasde me niet, dankzij dat wandelingetje door het spannendste plekje van Thialf.
Die schemerige, rommelige gang langs de kleedkamers, waar de mooie verhalen voor het opscheppen liggen.