Vroeger toen ik klein was…Toen zat Ria Visser op de commentaarpositie, waar ze geflankeerd door Frank Snoeks of één van zijn collega’s, probeerde tijdens wedstrijden alle tijd vol te babbelen voor tv. Sommige ritten duren erg lang en dan is het niet altijd even makkelijk om geen stiltes te laten vallen. Een mooie anekdote of wetenswaardigheid over de rijder komt dan vaak goed van pas.

Een paar jaar later mocht ik zelf World Cups rijden. Na de eerste afstand was ik op weg naar het diner in het hotel en stond te wachten voor de lift. Er kwam een vriendelijke dame naast me staan die me vroeg hoe de race was gegaan en hoe ik het vond tijdens mijn eerste World Cup. Beleefd en voorzichtig gaf ik antwoord want ik had geen idee met wie ik stond te praten. Bij de tafel aangekomen vroeg mijn trainer of ik een leuk gesprek met Ria had gehad. “Ria, hè, hoe kom je daarbij, wanneer?” reageerde ik. “vijf secondes geleden, bij de lift” luidde het droge antwoord. Met een rood hoofd boog ik me over de worteltjes en doperwtjes, laat ik nou altijd gedacht hebben dat stemgeluid wel te zullen herkennen van alle wedstrijden op televisie. Had ik zomaar met Ria Visser staan praten en haar niet herkend.

Tegenwoordig doet Ria de analyses van de wedstrijden in de dweilpauze. Een charmante dame die met bijna moederlijke gevoelens met ‘haar’ schaatsers meeleeft, maar anderzijds ook één van de weinige is die de ouwe L.. (quote Mart Smeets himself NK afstanden 2007) snedig van repliek durft te dienen. Haar nieuwe functie zorgt er ook voor dat ze nu vaak met haar gezicht op televisie komt. Een paar keer ben ik Ria sindsdien op de ijsbaan tegen gekomen en verlegen heb ik haar gegroet.
De fout die ik op mijn eerste World cup maakte, zou niet meer voorkomen heb ik in stilte beloofd.

Na het laatste schaatsgala, stonden we op de parkeerplaats te knoeien met startkabels omdat de auto van Kitty niet wilde starten. Andere auto erbij, motorkap open en een kleine menigte die zich had verzameld om te zien hoe de meiden in galajurk dit gingen oplossen. Een blonde vrouw kwam vragen of alles wel lukte, haar man (neem ik aan) stak daarop zijn handen uit zijn mouwen om te helpen. Eén van de schaatsers is in het dagelijkse leven automonteur maar die startte lachend zijn eigen auto en verdween snel. Hem herkende ik… Toen de auto startte en iedereen afdroop, zei Kitty: “Lief hè, van Ria Visser en haar man, dat ze kwamen helpen.” Opnieuw een rood hoofd toen ik om me heen keek of ze nog in de buurt was maar ze was al verdwenen.

Over een paar weken mag ik weer een World Cup rijden. Ria, spreek me gerust aan bij de lift, ik zal proberen dezelfde fout niet nogmaals te maken. En anders, bij voorbaat mijn oprechte excuses.