Al jarenlang is het op ijsbaan Kardinge in Groningen op woensdag marathonavond. Vele rijders maken gebruik van deze wedstrijd om het lichaam doordeweeks nog een goede prikkel te geven. Ook ik heb dat vaak gedaan, maar gezien het drukke programma tegenwoordig komt het nu eigenlijk niet meer op het schema voor. Aangezien ik de laatste weken niet op zondag reed, was het afgelopen week een mooie gelegenheid om deze trainingsmarathon te rijden. Even niet schaatsen op die mooie selectieuren, maar terug naar hoe het begon. 

In groep 1 wordt er gereden door A, B en C rijders. Langebaanschaatsers die wel eens van een marathon willen proeven zijn erbij. Maar ook Dames staan aan het vertrek, alsmede de mannen die tegenwoordig de Masters genoemd worden. Die laatste groep staat echter niet zo maar aan het vertrek. Nee, deze groep geeft het goede voorbeeld. Met veel passie wordt er gestreden. Het lichaam mag dan wat ouder zijn, voor de Masters nog geen reden om het in de spaarstand te zetten.

De wedstrijden worden min of meer verreden onder het mom van een trainingswedstrijd. Ondertussen wordt er wel een klassement opgemaakt en gestreden om de Oosterhaven bokaal. Mocht er nog een tv zender op zoek zijn naar een leuk format; dan is dit in Groningen te vinden. Mits er ook in de kleedkamer gefilmd wordt. Hier begint namelijk de wedstrijd al. De bedoeling is hier om zo laconiek mogelijk te doen, het is immers maar een woensdagavond marathon, maar stiekem toch al een flinke mentale oorlog te voeren. 

De wedstrijd is 45 ronden knallen. Doordat het deelnemersveld uit zo veel verschillende categorieën bestaat, ontstaat er een mooie wedstrijd. De jonge honden zijn er op gebrand om te laten zien dat ze de strijd aan kunnen met de A rijder. De Master trekt zich hier niets van aan en probeert links en rechts, en desnoods onder en boven langs een aanval te plaatsen. En dat is eigenlijk precies het mooie van de woensdagavond. Bewust of onbewust worden de jonge marathonschaatsers hier gevormd door de mannen met ervaring. 

De Masters hebben doorzettingsvermogen, zijn taai en soms verrassend snel. De jonge marathonschaatser wil en moet hierin meegaan. Passief rijdgedrag wordt of direct in de wedstrijd ‘gestraft’ of anders zeker in de nabeschouwing. Dat is namelijk deel 3, of zo een voetballer zou zeggen, de derde helft van de woensdagavond. Hier blijkt ook wel dat het laconieke gedrag voor de wedstrijd vooral bedoeld was om de eigen zenuwen in bedwang te houden. Want het niet functioneren van het rondebord en een vreemde afsprintprocedure worden zeker wel serieus genomen. Maar toch is de nabeschouwing evenals de voorbeschouwing van hoog niveau. Veel humor, maar toch scherp en gedetailleerd! Ria Visser en bijvoorbeeld de mannen van Studio Voetbal zouden er wat van kunnen leren!