Je zou bijna gaan geloven dat het deze winter weer eens gaat gebeuren. Eindelijk, na al die jaren van onvervuld verlangen. Van zachte januari-maanden, van natte moesons en eindeloze rondjes op kunstijs. Afgelopen zaterdag was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik vroeg mijn bed uit moest. Ik ben daar niet altijd even blij mee, maar nu kwam het wel erg goed uit. Toen ik in mijn auto richting snelweg reed, kwam de zon juist op. Om me heen een betoverd landschap onder een strakblauwe lucht. Flarden nevel boven de velden, struikgewas en bomen besuikerd met een dikke laag rijp. Nederland op zijn mooist. 

Bij Baarn was het plaatje compleet. Al jaren passeer ik daar in de wintermaanden een ondergelopen weiland. Lichtmasten in het midden, het water omzoomd door een groene opstaande grasrand. Het leek wel een symbool. Een aanklacht tegen de ontstuitbare opwarming van de aarde, waaraan we met zijn allen in onze voorbijsnellende wagens hard meewerken. Eigen schuld, dat we niet eens meer weten hoe een echte winter eruit hoort te zien. 

Maar zaterdagochtend was alles anders. Weg schuldgevoel. Er werd geschaatst. In de stralende zon schuifelden tientallen vroege vogels over het ijs. Geen snelle pakken, wel dikke jassen, truien en mutsen. De koek-en-zopietent was nog niet eens open, daarvoor was de winter te snel ingevallen. En inmiddels is-ie ook weer snel verdwenen, maar dat mag de pret niet drukken. De toon voor de komende maanden is gezet. 

Ik ga in elk geval de dagen aftellen tot aan de volgende Elfstedentocht. De voortekenen zijn gunstig. Er zijn uit de klei getrokken marathonschaatsers die aan hun water voelen dat we weer een echte winter tegemoet gaan. Er zijn weerkundigen die een langdurige vorstaanval voorspellen. Iedere keer wanneer ik een vlucht ganzen naar het zuiden hoor en zie trekken, krijg ik een bevestiging van mijn voorgevoelens. 

Ik zal niet de enige zijn. De marathonrijders in ons land zenden momenteel onafgebroken schietgebedjes naar boven, waarin ze vragen om natuurijs. Veel natuurijs. Weken lang, zodat we een klassieke winter tegemoet gaan met de Holland-Venetïetocht, de Oldambtrit en natuurlijke die ene grote tocht in Friesland. Zodat heel Nederland weer weet wie de mannen in de snelle pakken zijn, die momenteel anoniem op de kunstijsbanen hun rondjes draaien. 

Ergens in dat peloton rijdt nu iemand rond, die straks de onsterfelijkheid van een Elfstedenwinnaar kan krijgen. Een melkveehouder als Evert van Benthem. Een spruitjeskweker als Henk Angenent. Misschien is het wel een postbode, of een leesmappenbezorger. Of een rijwielhersteller, wie zal het zeggen? Als het maar flink gaat vriezen. Eindelijk. Want op 4 januari is het alweer 11 jaar geleden dat de laatste Tocht der Tochten werd gereden. Toevallig nam Henk Kroes, de grote man van de Vereniging de Friesche Elfsteden, vorige week afscheid. Hij maakte als voorzitter slechts één tocht mee. Het verlangen en de melancholie dropen eraf bij zijn vertrek. 

In diezelfde week ging in Dronten een kunstijsbaan van vijf kilometer lengte open. Een prachtig initiatief, maar tegelijkertijd ook een stille schreeuw over het uitblijven van een echte schaatswinter.
Wat een symboliek, allemaal. Zou het dan uitgerekend in deze wanhopige periode eindelijk weer eens gaan gebeuren?