Het is officieel te warm om nog over winter te spreken, dus tijd voor de voorjaarsschoonmaak. Uit een schoenendoos, ergens ver achter in een kast, komen ansichtkaarten tevoorschijn. Op de kaarten staan groepen vrolijk en trots te lachen naar de camera. Rood-wit-blauw trainingspak aan, schaatsen en fietsen bij de hand. Deze jongens en meiden hebben alle reden om vrolijk te kijken want zij zijn de trots van de natie.

Het moet in 1672 geweest zijn dat er voor het eerst werd gesproken over het begrip kernploeg. Niet te verwarren met het begrip knokploeg. Een knokploeg bestaat om mensen te slaan, de kernploeg bestaat om mensen te verslaan.
Waarom 1672? Omdat er toen een verdedigingsmechanisme werd bedacht om de Fransen buiten de Hollandse deur te houden. Dat mechanisme bestond uit het doorsteken van dijken, waardoor land onder water kwam te staan.
Later werd dit geperfectioneerd tot een ingenieus systeem van sluizen, dijken, kanalen en andere bouwsels om de waterstand te kunnen reguleren. Binnen drie weken kon er een strook land van 85 kilometer lang en 3 tot 5 kilometer breed onder water worden gezet. Met een diepte van 40 centimeter was het moeilijk doorwaadbaar en niet doorvaarbaar. Maar in die tijd waren er nog wel serieuze winters en 40 centimeter stilstaand water is bij vorst in no time een prachtige ijsvloer.

Op een enkeling na, kunnen Fransen niet schaatsen dus zelfs toen de waterlinie bevroor was er geen paniek aan Nederlandse zijde. De kernploeg, de trots van de natie, werd in stelling gebracht. Met machtige slagen –op het ijs- waren zij de schrik van iedere buitenlander. Razendsnel vloog de speciale elite over het ijs en versloegen gezamenlijk menig tegenstander. 

Nog vele eeuwen zou dat zo blijven, hoewel de macht zo nu en dan doorbroken werd. Een korte onderdrukkingsperiode door de USA kon niet voorkomen worden, veldheer Heiden was te sterk. Maar mede door een respectvol bondgenootschap met Noorwegen werden de sporadische aanvallen van Rusland onder leiding van Guljajev en Bozjev afgeslagen.
De gouden eeuw met kapitein Ritsma bracht in Nederland de mening teweeg dat we onverslaanbaar zijn. Vrede in het schaatskamp, Nederland regeert.

De ansichtkaarten zijn een laatste aandenken aan die tijd. De helden kregen kort daarna een sterrenstatus. Het gezamenlijke rood-wit-blauw is tegenwoordig gesplitst in rood en groen en blauw. De verschillende brigades proberen elkaar naar de kroon te steken. De brigadegeneraals lijken de autonome macht van de Generaal met hun zelf verworven oligarchie deels over te nemen. Daar tussendoor zijn er nog enkele individuele strijders die de eer van de oranje wimpel verdedigen. Naast nieuwelingen die nog strijden voor de eer, zijn er ook nog veteranen, die nog afgebeeld staan op de ansichtkaarten, die nog weten dat we strijden voor het vaderland.

Een donkere krullenbol grijnst trots naar de camera. Hij wist toen nog niet dat rood-wit-blauw jaren later camouflagekleuren zouden worden. Hij rijdt tegenwoordig rond in neutraal zwart. Als een verzetsstrijder zoekt hij zijn eigen wegen om mee te doen in de strijd om Nederland aan de macht in de schaatswereld te houden. Hij is een gewone soldaat, zoals alle schaatsers in Nederland en hij staat er op de momenten dat het moet. De Generaal heeft het commando over alle soldaten, maar voert het overleg alleen met de brigadegeneraals. Onze soldaat voert zijn eigen strijd, maar staat onder het bevel van de Generaal en moet zijn orders opvolgen.
Laten we hopen dat de Generaal hem 11 februari de orders geeft om te strijden, voor de vlag én de wimpel.