Nog maar enkele weken en het skeelerseizoen gaat weer van start. Tijd dus om na een rustperiode de training weer op te pakken. Zo’n rustperiode is altijd een paar weken genieten. Even geen sporter zijn, maar eten en drinken wat je wil, niet op teletekst kijken naar het weer voor de volgende dag en geen gedoe over een half uurtje later naar bed. Of uit bed, want het gebeurt meestal dat ik in een rustperiode elke dag luier wordt. Hoe minder je doet, hoe minder zin je krijgt om überhaupt iets te doen. Na twee weken begin je afkickverschijnselen te krijgen. Terwijl je rust krijg je last van je spieren en gewrichten. Dan is het een kwestie van nog even volhouden om daarna weer met frisse moed en veel ‘honger’ aan de slag te gaan. Door dus een tijdje niets te doen komt die honger vanzelf, maar dat gevoel wat extra versterken is ook een mooie bezigheid. Het afgelopen seizoen evalueren, plannen maken voor het nieuwe seizoen, en nieuw materiaal in orde maken. Dit kan er allemaal voor zorgen dat de batterijen weer flink opgeladen worden.

Vanaf mijn 10e jaar ben ik een ware skeelerfreak. Toch kan ik door kleine dingen als nieuwe skeelerframes nog altijd bijna kinderlijk enthousiast worden. Op zich ook niet heel raar, want de skeelers van 20 jaar geleden zijn absoluut niet te vergelijken met het huidige materiaal. Ook dit jaar zal er hoogstwaarschijnlijk wel weer ander materiaal onder m’n voeten zitten. Begon ik ooit op 72mm wielen, dit jaar zijn de wielen al 110mm! Dus nieuwe frames monteren. Dat alleen al is een feest! Vervolgens er uren naar kijken en veel foto’s maken. Om nog wat extra honger te kweken mogen de skeelers voorlopig nog in de woonkamer gestald worden. De nieuwe wielen staan nog prachtig te blinken. Toen ik nog werkte bij Maple was het altijd een droom om eens te zwemmen in een groot bad met nieuwe skeelerwielen. Duizenden stonden er daar soms op de stoep en ik wilde ze allemaal wel zien, ruiken en voelen. Gekkenwerk natuurlijk, dus het kwam er helaas nooit van. Gelukkig hadden we daar wel onze reboundtest. Oftwel; de stuitercompetitie. Wat er eigenlijk op neer kwam dat we zo ver en hoog mogelijk met wielen gooiden en het de bedoeling was om ze met een of ander boogje keurig bij je terug te krijgen. Wel jammer dat ik die competitie nooit op mijn naam kon schrijven. Roelof Compagner was heer en meester.

Het is de passie voor de sport die in kleine dingen kan zitten. Veel belangrijker eigenlijk dan zorgen maken over wie deze zomer nu welke wedstrijd gaat organiseren. En of het dan wel of niet terecht een beetje meer zal kosten. Dat zullen we allemaal wel overleven, dankzij de basis, daar waar we het allemaal mee begon: onze passie voor het skeeleren!