Het WK in Colombia is afgelopen. In de schaduw van wereldster Joey Mantia deed Nederland weer een stapje vooruit. SkatePodium maakt de balans op.
Van de redactie
Het begon met controverse. Hoe kan het ook anders. De Colombianen zijn in eigen land gebrand op succes en gaan daarvoor het conflict niet uit de weg. Onder andere de Nieuw-Zeelanders, die traditioneel een maand voor het toernooi al afreizen naar de WK-piste, mochten niet op de baan trainen. Reden? Men moest zich nog inenten. Smoesjes natuurlijk. De Colombianen wilden geen concurrentie op de baan. Geen concurrentie die de geheimen van de piste leerde kennen. Een oude truc, een flauwe truc, maar wel een goeie truc. Het feit dat ze er door de internationale skeelerbond nog niet voor zijn gestraft is erger en amateuristisch.
Het toernooi zelf kenmerkt zich door chaos. Uitstel van het programma, politiebegeleiding door de zeer onveilige en door de maffia geregeerde stad, razende taxiritten, slechte jurering, maar ook: een ambiance om 'u' tegen te zeggen. Duizenden toeschouwers, honderden journalisten en de gehele wereldtop maken er natuurlijk een waar feest van. Topsport. Acrobatiek, techniek, uithoudingsvermogen, concentratie en onderlinge strijd. Het skeeleren is niet voor niets één van de mooiste sporten.
Ondanks de vele mooie momenten zijn Olympische ambities nog altijd naïef te noemen. 48 te verdelen gouden medailles, een ingewikkeld programma, tientallen opmerkelijke jurybeslissingen, de macht van het thuisland en de onmacht en subjectiviteit van de internationale skeelerbond (FIRS).
De Nederlanders presteerden goed. Tenminste, beter dan vorige jaren. 13 keer werd een top 10 uitslag genoteerd en dat betekent dat je dicht tegen de top aanzit. Elma de Vries schopte het tot in de finale op de 1000 meter op de piste. Een knap staaltje, maar helaas kwam ze er in de finale niet aan te pas. Koen Verweij greep twee medailles, een nog niet eerder vertoonde prestatie door een junior. Veelbelovend, al is de vraag hoelang we Verweij nog voor de sport kunnen behouden. Het multitalent voegt zich nu bij Jong-Oranje om zich met deze KNSB-instelling voor te bereiden op het schaatsseizoen. De Noord-Hollander gaf zelf al aan vanaf nu schaatsen meer prioriteit te geven.
Lichtpuntjes zijn ongetwijfdeld de gebroeders Mulder. Deze eeneiige tweeling zet ieder jaar een stap richting wereldtop. En nog bemoedigender is het feit dat ze het al jaren weten te combineren met eenzelfde groei in het langebaanschaatsen. Zij hebben geen KNSB-verplichtingen en lijken daar op alle fronten van te profiteren. Ronald Mulder greep tweemaal een zevende plaats en mistte tweemaal nét een finaleplek (top vijf).
Sjoerd Huisman toonde ook progressie, na een teleurstellend EK een maand geleden. Met driemaal een top 10 klassering legde de Andijker een constant hoog niveau op de planken. De zesde stek in de marathon is de meest opvallende prestatie. In een massasprint is het extra moeilijk op te boxen tegen landen als Italië en Colombia.
Het is dat wat we de laatste jaren zien. Stapje voor stapje wordt oranje beter. En dat is wel eens anders geweest, getuige de povere resultaten ná het succesvolle WK van 1992. Nederland zonderde zich af van de buitenwereld met de eigen marathoncompetitie en verloor daardoor aansluiting. Die aansluiting is terug, maar de top is nog niet gehaald. En de geschiedenis leert dat dat ook geen jaren meer moet duren.
Het werd het WK van Joey Mantia, die zijn natie redde en de prestaties van oranje in een koud schaduwplekje plaatste. Maar niemand is met Mantia te vergelijken, dus moeten we dat ook maar niet doen. Zeven titels pakte Mantia maarliefst, van de 12 die er te verdelen waren bij de senioren heren. Dat is nog eens een klinkend resultaat. Hij greep voor het derde achtereenvolgende jaar de titel op de marathon en treedt in de voetsporen van Hedrick. En op één punt is hij Hedrick al voorbij. Zijn spierballen.