Ze moest van ver komen. Flinke gezondheidsproblemen gooiden twee seizoenen lang roet in het eten. Nu is ze terug. Nog één jaar knallen en dan komt een einde aan 25 jaar schaatsen.
Mischa Coolen heeft een apart verhaal. Al zolang ze kan lopen schaatst ze, maar 2,5 jaar geleden kwam er toch een serieuze kink in de kabel. “Ik kreeg problemen met mijn gezondheid," zegt de 29-jarige dame. Ze is nu helemaal terug als marathonschaatster. Ze werd tijdens de vijfde KNSB-cup in Utrecht al derde en staat achtste in het klassement. Toch is dit haar laatste jaar. “Ik heb zoveel nieuwe dingen gezien en ervaren en sta open voor nog veel meer."
Bijna 30 jaar, een Zweedse, in Duitsland woonachtige vriend en een tijdelijke woning in het Friese Wijnjewoude. En het schaatsen gaat dus weer lekker. Maar daar is een hele geschiedenis aan vooraf gegaan. “Mijn schaatscarrière begon toen ik vijf jaar was, in de achtertuin. Mijn vader spoot het grasveldje onder met water en ik mocht me achter de stoel voortbewegen op dubbele ijzertjes. Toen ik 12 was ben ik lid geworden van de Hengelose Ijsclub." Coolen richtte zich op de langebaan: “Op mijn 23ste was ik het gefocus op tijden een beetje zat. Daarnaast wilde ik me niet hoeven plaatsen voor een selectiewedstrijd van een selectiewedstrijd voor het NK, maar gewoon elke week weer een mooie koers rijden. Elke week weer kansen en uitdaging in de wedstrijd. Het spel en daaromheen gezelligheid: dat werd dus marathonschaatsen."
Dat ging goed. Ze reed vier jaar lang voor Enkhuizer Almanak, toen twee jaar voor Nicolai-Lourens&Tabak en de afgelopen twee jaar voor Vast Banket. Eerst met Indische Cake op de dijen en dit jaar met Cakyline. In die laatste tweeënhalf jaar ging alles echter niet over rozen. “Ik kreeg problemen met mijn gezondheid. Wat ik precies had is lastig in een paar woorden uit te leggen en de mensen die het interesseerden weten wat er ongeveer aan de hand was. Daardoor heb ik een jaar bijna niet getraind. Het seizoen daarop (vorig seizoen dus, red.) voelde ik me beter, misschien fit genoeg om mee te rijden in het peloton, maar niet om mee te doen. Ik heb toen de stap genomen dat te doen wat ik al heel lang van plan was, namelijk voor langere tijd naar het buitenland gaan."
Coolen kreeg 11 maanden onbetaald verlof van haar werkgever aan het trainingsinstituut de Sportlaan in Drachten, waar ze als fysiotherapeut werkt. Ze vluchtte naar Zuid-Duitsland en Oostenrijk. Werkte daar als postbode, kamermeisje en skilerares. “Ik heb daar geschaatst, gefietst, gewandeld, geklommen, gehuild en gelachen..kortom: geleefd!” Het jaartje vrijaf is achteraf de reden dat ze na dit seizoen de schaatsen in de wilgen wil hangen. “Ik heb afgelopen jaar zoveel mooie en nieuwe dingen ervaren en beleefd en sta open voor nog veel meer."
Tot die tijd gaat Coolen 100% voor het schaatsen, getuige ook de professionele trainersbegeleiding. “Via Jildou Gemser, die mij fantastisch geholpen heeft, ook toen ik me niet goed voelde, en Leen Pfrommer, ben ik in contact gekomen met Rainer Eberherr in Duitsland. Hij is iemand met ontzettend veel kennis. Naast behandelingen ontwikkelt hij medische apparatuur en schoolt artsen. Hij heeft mij geholpen snel weer gezond en belastbaar te worden, daar waar andere artsen hier niet wisten wat er precies aan de hand was, laat staan hoe ik weer fit kon worden." Ze werkte daar met een apparaat genaamd Sanza. In Duitsland waren ze in het laatste stadium van de ontwikkelingen van dat apparaat. “Het is een systeem waar in Duitsland nu al vele nationale teams mee werken, ter verbetering van gezondheid, prestatie en herstel."
Coolen werd meteen maar geschäftspartner en importeert het apparaat nu in Nederland. “In het jaar dat ik in het buitenland was heb ik me nog meer dan voorheen gerealiseerd dat het voor mij ook belangrijk is een carrière naast het schaatsen op te bouwen. Mijn hart gaat uit naar het verbeteren van gezondheid en welbevinden van mensen." En het Duitse apparaat past goed in dat plaatje. “Op dit moment ben ik bezig met het organiseren van presentaties en demonstraties van Sanza voor mensen die geïnteresseerd zijn in het verbeteren van gezondheid en prestaties."
En ondertussen wordt er geschaatst. En hard ook. Coolen moet het hebben van aanvallen en zware koersen. “De 200 kilometer op de Weissensee, daar wil ik hard rijden. Natuurijs is voor mij het échte schaatsen. Totdat het februari is wil ik in de wedstrijden op kunstijs snelheid op doen en er gewoon elke week wat moois van maken. Ik voel mij ook prettig bij de ploegleidster Marion Borst." Samen met Borst en Liesbeth Hylkema vormt zij de Cakylineformatie. “Liesbeth ligt er even uit met een blessure. Balen. Ik hoop dat we dit seizoen weer snel samen in het peloton rijden." En over de cakejes? “Erg lekker! Vast Banket neemt het damesschaatsen erg serieus. Dat voelt goed aan."
(C) SkatePodium
Geert Plender