Het is nog niet eens december en het vriest nog lang niet. Toch verdienen ze even wat aandacht. De mannen van het natuurijs. De eerste uit een serie: Arjen Becker.
Het is nog niet eens december en het vriest nog lang niet. Toch verdienen ze even wat aandacht. De mannen die van een uurtje kunstijs niet warm of koud worden. Het zijn de échte mannen van staal, die pas na 150 kilometer warm lopen. De mannen ook die je het eerste deel van het seizoen niet ziet, maar wel het hardst moeten trainen van allemaal. De mannen van het natuurijs.
Arjen Becker is er zo één. De bioloog uit Castricum wacht met smart op het krakende en knerpende ijs. “Het liefst in Nederland natuurlijk”. Hij won nog nooit een klassieker maar reeg top 10 plaatsen aaneen. Afgelopen seizoen werd hij zevende op de zware 150 kilometer wedstrijd in het Zweedse Borlänge. Twee jaar terug werd hij vierde en zevende in Zweden. Dit seizoen moet het er van komen voor de 29-jarige doordouwer uit de PGM Bakker formatie. “Ik verwacht eigenlijk wel wat van mezelf”. Becker is de eerste uit een serie natuurijsrijders die we een aantal vragen voorleggen.
Wat is voor jou het allermooiste aan schaatsen?
'Natuurijs in Nederland. Lekker buiten rijden in de vrije natuur. En dan vooral als je in vorm bent, conditioneel goed. Dan voelt het alsof het niets kost.'
Hoe bereid je je voor op natuurijs?
'Ik stap net van de fiets af, na een rit van vier uur. Ik maak twee keer per week een duurrit op de fiets en verder schaats ik gewoon op de kunstijsbaan. Ik train minder op snelheid, daar lijden de wedstrijden op dit moment wel onder. Als ik me op kunstijs zou richten zou ik misschien krachttraining doen, meer op snel ijs trainen.'
Hoe belangrijk zijn de kunstijswedstrijden?
'Ik heb op kunstijs nooit dat gevoel dat ik op natuurijs heb. Dat vrije, dat het vanzelf gaat. Ik mis snelheid, de versnellingen en mijn bochten zijn niet goed genoeg. Ik kan me er ook niet zo toe zetten om daar specifieker op te trainen. Ik schaats voor het natuurijs. Als dat er niet meer zou zijn, dan zou ik ook stoppen met marathonschaatsen. Ik kijk echt uit naar februari.'
Flevonice?
'Ja, ik ben benieuwd. Het ziet er leuk uit. Ik ben wel bang voor de ijskwaliteit. Als kunstijs drie uur lang ligt, zonder dweilen, wordt het echt zwaar. Anders dan natuurijs. Dat blijft altijd glijden.. Dit wordt echt iets voor de skeeleraars denk ik.'
De ploeg
'Mijn ploegmaat Rutger ter Laak is ook goed op natuurijs. Ik denk dat we met zijn tweeën wat moois kunnen doen. Het is niet zo dat iedereen in de ploeg voor mij gaat werken. Iedereen heeft een beetje een vrije rol. Ik rij nu voor het negende jaar. Ik doe het al acht jaar alleen, dus ik weet wel hoe dat moet. Het is wel fijn dat er af en toe iemand is die me kan afwisselen in de kopgroep.'
Mooiste herinnering
'Twee jaar geleden in Zweden reed ik erg makkelijk. Ik werd vierde en zevende. Het ging als vanzelf. Dat gevoel, dat is heerlijk. Ik heb nog nooit een klassieker gewonnen. De Elfstedentocht was net voor mijn tijd. Ik was toen C-rijder. Ik reed wel een klassieker dat jaar, toen Bert Verduin te vroeg juichte en nog werd geklopt op de streep. Ik merkte toen al wel dat het me lag. Jongens die me er op kunstijs normaal afreden, konden me nu niet volgen. Tja, hoe dat kan… Het zal met techniek te maken hebben. Ik val weinig. Maar vooral met doorzettingsvermogen.'
Hoe ga je die eerste overwinning pakken?
'Het is mijn doel om ooit een 200 kilometer te winnen. Ik ben nu 29, dus het moet zo onderhand wel gebeuren. Ik ben niet van plan nog járen door te gaan. Ik voel me sterker dan ooit. Heb ook harder getraind, afgelopen zomer en nu nog steeds. Ik heb inmiddels aardig wat ervaring. Ik weet wat ik kan en wie ik in de gaten moet houden. De laatste 50 kilometer zijn mijn sterkste. Ik verwacht er eigenlijk voor mezelf wel wat van.'
(C) SkatePodium.com