Wachten op natuurijs: Ruud Aerts

In februari is het zover. Dan zoeken de mannen van staal het natuurijs in het buitenland op. Tenminste, als het in Nederland niet vriest. Maar daar gaan we voor het gemak maar even vanuit. Vier locaties en dubbel zoveel klassiekers krijgen de marathonschaatsers voor de kiezen. Afzien, kramp in de benen, ijspegels aan de mond. En om die loodzware omstandigheden te kunnen trotseren stellen de natuurijsschaatsers hun hele jaar af op één maand.

Zo ook Ruud Aerts. Vorig jaar was hij er dichtbij, zijn eerste overwinning op natuurijs. In het Zweedse Borlänge moest hij op de streep lijdzaam toezien hoe Erik Hulzebosch er met de eer vandoor ging. Het heeft de 28-jarige Tilburger echter het vertrouwen gegeven dat hem dit jaar de eerste overwinning moet opleveren. “Ik kan een wedstrijd winnen, ook als het een sprint wordt”.

“Het mooiste aan schaatsen is het rijden op Nederlands natuurijs”, zegt de lange, sterke Aerts. “Van de trainingsrondjes op de Flaes of een molentocht tot een wedstrijd in Akersloot of op het Nannewijd. Ik heb er allemaal prachtige herinneringen aan. Lekker bezig zijn in de natuur op een koude winterdag heeft voor mij een ongekende charme. Dat is voor mij het allermooiste en een enorme drijfveer.”

De laatste vier 200 kilometerwedstrijden die hij reed eindigde hij in de top tien. Vorig jaar eindigde hij als zesde in de World Grand Prix, de natuurijscyclus, speciaal in het leven geroepen voor de echte bikkels. Zijn mooiste herinnering is een wedstrijd in Akersloot: “Daar schaatsten we echt tussen de rietkragen, moest er gekluund worden en werden de schaatsen alsmaar botter. Ondanks dat ik mezelf helemaal op een hoop reed, en bij wijze van spreken 88e werd bewaar ik mooie herinneringen aan deze dag”. Het meest trots is Aerts op de bronzen plak die hij in 2004 pakte op het NK over 100 kilometer. “Dit kwam voor mij als een verrassing. De eerste bevestiging dat ik op natuurijs met de echt top mee kan”. Overigens niet zo gek. Aerts is een aantal uren per week postbode. En traditioneel zijn postbodes en boerenzonen het vaakst succesvol in deze sport.

De prestaties op natuurijs brachten hem via het Frisia en DSB schaatsteam bij Beelen Sloopwerken. Daar heeft hij een vrije rol. “In januari ga ik naar Lanzarote. Dan mis ik enkele wedstrijden voor de KNSB-cup. Maar ploegleiding heeft daar geen enkel probleem mee. Tijdens de wedstrijden langer dan 150 kilometer krijg ik denk ik een beschermende status. We hebben meer rijders in de ploeg die op natuurijs goed uit de voeten kunnen”, doelend op Martijn Kromkamp en Peter van de Pol. “Ik denk dat we een sterk blok kunnen vormen”.

Het is aftellen geblazen voor Aerts, die al in de zomer de basis legde voor de prestaties die in februari moeten komen. “Ik fiets veel wedstrijden van rond de 200 kilometer”. Dat doet hij voor de semi-professionele wielerploeg Time- Van Hemert. “Het schaatsen op natuurijs gaat me altijd makkelijk af, ik moet alleen zorgen dat de conditie goed is”. Mede om die reden zoekt Aerts met zijn ploegmaten Kromkamp en Van de Pol de zon van Lanzarote op in januari. “Daar zetten we de puntjes op de i. Veel kilometers maken”.

Totdat het februari is, moet Aerts echter aan de bak op kunstijs. “Dat is absoluut ondergeschikt aan het natuurijs. Toch gaat het me best goed af en ik wil ook graag goed presteren. Op dit moment loopt het lekker en kan ik de snelle mannen binnen de ploeg goed ondersteunen. Ik haal hier veel voldoening uit. En op het moment dat je goed en attent rijdt komt er altijd ook een kans voor jezelf. Dan is het zaak om die kans te pakken”.

Standaard bij de besten, maar nog nooit dé beste. Het moet er eens van komen, beseft ook Aerts zelf. “Vorig seizoen was ik er dicht bij in Zweden. Ik heb de sprint in gedachten nog vaak over gedaan. Ik was achteraf beter dan ik zelf dacht. Ik heb nu het vertrouwen dat ik een wedstrijd kan winnen, ook als het een sprint wordt met een klein groepje. Ik hoop dat dat vertrouwen me het laatste zetje geeft richting de hoogste trede van het podium”.

(C) SkatePodium