Deel drie in de serie: wachten op natuurijs. Over de marathonmannen die zich het hele schaatsseizoen vervelen, tótdat er ijs in de sloten ligt.
Katwijker Jens Zwitser won vorig jaar voor het eerst een grote klassieker op natuurijs. En gelukkig maar, want anders had de Katwijker zo de schaatsen in de wilgen gehangen. Nu is alles anders. Hij draagt de kleuren van 's lands duurste marathonschaatsploeg en is in februari ook nog eens één van de kopmannen.
“Alles staat of valt met het gevoel dat je hebt als je op het ijs staat”, zegt de 30-jarige electricien. “Voor een leek misschien moeilijk te begrijpen, maar schaatsers weten waar ik het over heb. Je kunt de hele zomer vreselijk hard getraind hebben, maar op het ijs geen slag kunnen maken. Je moet iedere keer weer op zoek gaan naar dat gevoel, waarbij elke slag raak is. Dat geeft een kick. Dat is voor mij het mooiste aan schaatsen. En dat natuurlijk op natuurijs. Hoe zwaarder hoe beter."
Het is de moeite waard nog even terug te gaan naar vorig jaar. Tristan Loy leek de finalewedstrijd om de World Grand Prix te gaan winnen. Tijdens de 150 kilometer lange Aart Koopmans memorial was hij degene die aan kop ging in de laatste kilometers. Jens Zwitser, broer van de vier jaar jongere Ralf, legde zich al neer bij de tweede plek, totdat Tristan Loy enkele honderden meters voor de finish ten val kwam. Loy verzuurde, verkrampte en Zwitser kreeg de geest. Vier meter voor de streep klopte hij Loy. “Vier meter! Na 150 kilometer, ongelofelijk. Rot voor Tristan, maar zo is de sport," aldus Zwitser destijds.
Nu: “Die eerste plek kwam zeker als een verrassing, omdat ik er eigenlijk niet meer op gerekend had. Ik lag tweede, ver achter Loy. Maarja, zo is sport, de finishlijn bepaalt de uitslag." De overwinning kwam dan als een verrassing, ergens zat het er wel aan te komen. “Ik heb de stijgende lijn voort kunnen zetten. Ik werd in Zweden ook al vierde." En nu dus bij DSB en mét een hoger verwachtingspatroon. “Er wordt misschien wel meer van me verwacht, maar bij mij zal er niet veel veranderen in de voorbereiding. Ik neem de ervaring van de afgelopen jaren mee en dan gewoon knallen."
Tot die tijd heeft hij zich de rol als knecht eigen gemaakt op kunstijs. “Ik wilde graag als vijfde of zesde rijder bij een ploeg, om me rustig te kunnen voorbereiden op natuurijs. Als dat bij DSB kan is dat natuurlijk top. De wedstrijden op kunstijs zijn een luxe training en rijd ik in dienst van de ploeg. Een uitslag zegt mij niks." Alles is gericht op het krakende en knerpende échte ijs: “Na drie maanden rondjes rijden tot je er flauw van wordt, wordt het wel eens tijd om weer lekker rechtdoor te gaan rijden. Ik kijk er naar uit."
Toch is het niet altijd leuk, alle heroïsche verhalen ten spijt. “De zwaarste tocht die ik ooit gereden heb was in Canada (2006, red). Ik herinner me nog dat er veel uitvallers waren. Het ijs was goed maar de ijle lucht heeft veel rijders toen verrast. De laatste 40 kilometer heb ik niet bewust meegemaakt. Dus ik denk dat je dan wel kan zeggen dat je hebt afgezien. Opgeven doe ik niet. Als ik start, wil ik uitrijden, ook al is het voor plek 65. En elke keer als ik zo afzie, besluit ik voor mezelf dat het de laatste tocht is die ik gereden heb. Maar het jaar erop sta je toch gewoon weer aan de start." Het verhaal wordt toch nog heroïsch, want het is de tocht waar Henk Angenent huilend aan de kant stond. Rob van Meggelen won.
Nog maar een anekdote dan. De broers Zwitser creëerden zelf hun passie voor natuurijsschaatsen. Weissensee, 2000. “Ik reed samen met mijn broertje Ralf de 200 kilometer, als eerstejaars B-rijders. De hele wedstrijd bij elkaar en inderdaad, voor plek 65. Aan het eind van de rit gingen we nog vol sprinten. Ralf won met een halve centimeter verschil. Ik denk er nog vaak aan terug, hoe we met kramp in het hele lichaam elkaar er nog af wilden sprinten. Hier is mijn passie voor natuurijs begonnen."
De parttime electricien bereid zich nu voor op de zware World Grand Prix maand februari. Een week Weissensee, Tsjechië, Zweden en Finland. “Het gaat goed. Ik fiets veel en probeer gezond te blijven. Rust en regelmaat zijn belangrijk." En Flevonice? “Dat past zeker goed in de voorbereiding. Rechtdoor rijden vergt nogal gewenning en dat kan je prima trainen op die ijsbaan."
(C) SkatePodium.com