Pfeiffer en inspanningsastma. Ze hadden bijna een einde gemaakt aan de sportieve ambities van Karin Bakker. De 27-jarige Westfriese zette door en met succes.
Marathonschaatsen zit haar in de genen. Ze begon op jonge leeftijd al met jeugdschaatsen. Het wedstrijdaanbod op die leeftijd is niet anders dan langebaan, maar toen ze op 16-jarige leeftijd dan eindelijk marathons mocht gaan rijden, deed ze dat ook direct. Eerst de plaatselijke baancompetitie in Alkmaar en twee jaar later bij de landelijke dames. Negen jaar inmiddels doet ze mee en nu pas werpt haar ijzeren wil vruchten af. Twee keer reed de gymdocente dit seizoen op het podium en ze is constant in de top 10 terug te vinden.
“Ik heb meerdere keren aan stoppen gedacht”, zegt Bakker in niet mis te verstaan Westfries dialect. Vier jaar geleden kreeg de uit het Noord-Hollandse Ursem afkomstige dame de ziekte van Pfeiffer. Daarmee viel één seizoen in het water. Toen ze het jaar erop vol ambitie een nieuw seizoen wilde starten, kreeg ze inspanningsastma. Ze rolde van ziekenhuis naar ziekenhuis en onderzoek naar onderzoek. “Ik kwam uiteindelijk in Rotterdam terecht, in het Erasmus ziekenhuis. Daar heeft een vrouwtje mij toen helemaal onderzocht en medicijnen voorgeschreven die wél aansloegen. En ik heb er ook mee leren omgaan. Ik moet Ventolin innemen. Maar als ik dat een half uur voor de wedstrijd doe, werkt het niet. Doe ik het een kwartier voor de wedstrijd, dan werkt het wel. Het heeft even tijd gekost voor ik dat had uitgevonden”.
“Nog één keer pech erbij en ik was zeker gestopt. In augustus werd ik weer een beetje ziek. Ik dacht: ‘nee toch!’, maar gelukkig ging het over. Ik ben niet voor het ongeluk geboren, zo erg is het niet. Maar ik heb wel gewoon zwakke longen”.
Toen ze op haar 18e haar eerste seizoen reed, had ze moeite de wedstrijden uit te rijden. Pas aan het einde van het seizoen kwam ze erdoor. “Ik leefde er ook niet echt voor, ging ook stappen enzo”. Toch tekent het haar karakter. Ze laat zich niet zomaar uit het veld slaan. “Zo’n type rijder ben ik ook. Ik ben niet echt een sprinter, ook niet echt een aanvaller. Ik ben gewoon een doorzetter. Ik kan meerdere keren per wedstrijd doodgaan”. Een doorzetter, in alles. Zo haalde ze haar HBO-diploma keurig in vier jaar, ondanks dat ze er veel bij sportte. “En dat zie je toch niet veel. De meesten kiezen er dan voor om één van de twee goed te doen. Ik deed het allebei”.
Nu rijdt ze dus op het podium. “Dat motiveert extra. Ja, bijna was ik gestopt, dan had ik dit niet meegemaakt. Maar ik heb altijd graag getraind. Ik vind het ook geen probleem om 40 uur te werken en daarnaast te trainen. Dat is er zo ingeslopen. Ik heb een leuke ploeg, het zijn leuke wedstrijden. En nu ik op het podium rij, stimuleert me dat natuurlijk helemaal. Ik doe en laat er nu meer voor”. Negen jaar is ze inmiddels marathondame op het hoogste niveau. “Ze zeggen wel eens dat je tussen je 27e en 29e als dame op je sterkst bent. Ik geloof daar wel in”.
Inmiddels is ze 27 en lijkt de periode van oogsten aangebroken. En dat alles in die leuke ploeg waar ze het net over had. Bij Viks, samen met Mariska Huisman en een stel heren. En Gerrit Bakker is de ploegleider. “Ja, dat is m’n vader. Hij is er een beetje door mij ingerold. Hij was al aanspreekpunt voor de ijsbaan waar ik altijd schaatste. Bij Viks ging de ene na de andere ploegleider weg, dus toen hebben ze hem gevraagd”. Glimlachend: “In het begin was dat wel eens lastig. De ploeg bestond uit gasten uit de buurt van Hilversum, kakdozen zeg maar. En wij zijn toch nuchtere Westfriezen”.
Samenwerken met haar vader gaat overigens uitstekend. “Sinds hij ploegleider is, wordt alles een stuk beter geregeld. Ik fiets sowieso al vaak met hem in de zomer”. Daar is het succes van dit seizoen ook aan te danken. “Ik heb hard getraind ja. Veel gefietst. Met de marathonselectie van de ijsbaan in Hoorn en ook met de mannen van de Viks ploeg”.
Met die ploeg gaat ze straks naar Oostenrijk en Tsjechië. “En als ik nu óók goed rij op natuurijs, gaan we misschien ook wel naar Zweden. Maar dat wachten we even af. Normaal ben ik niet zo’n natuurijsschaatser”. Een royale vergoeding houdt ze er niet aan over. “Nee, maar de sponsor betaalt wel de buitenlandse wedstrijden en de hotels die we nu nodig hebben met die dubbele weekends. En een kleine vergoeding extra. Ach, daar doe ik het ook niet voor. Sporten is gewoon leuk”.
En ondanks dat ze sporten leuk vindt, heeft ze geen sportende vriend. “Gelukkig niet. Dat brengt mooi wat rust in huis. Anders moet je steeds allebei de deur uit om te trainen. Nu kan ik mooi de afwas laten staan en is het opgeruimd als ik thuis ben. Hij gaat wel elke wedstrijd mee”.
(C) SkatePodium.com
Geert Plender