Als je het hebt over een 100% natuurijsspecialist, dan heb je het over Casper Helling. En dat terwijl hij begon als 100% langebaanschaatser. Ook hij wacht op natuurijs. Deel vier.
In 2001 werd de 35-jarige Helling Nederlands kampioen, op de 10.000 meter. Hij versloeg toen Brigt Rykkje in een tijd van 14.11,75. De tijd verandert en dat ook een mens serieus kan veranderen bewees de korte, geblokte op en top sportman. Tegenwoordig rijdt de regerend Nederlands Kampioen op natuurijs liever 14 úren achter elkaar, dan 14 minuten.
Japan, 2000. Misschien is dat de ommekeer wel geweest. Het was in ieder geval één van zijn mooiste schaatsherinneringen. “Ik was daar nog B-rijder. De entourage was fantastisch. Ik schaatste voor het eerst met de grote mannen. Piet Kleine, Henk Angenent, Jan Eise Kromkamp, René Ruitenberg. En tot mijn grote verbazing had ik ze min of meer in de tang”. Hij werd tweede op de 200 kilometer lange alternatieve Elfstedentocht, achter Kleine. Hij verdiende een contract bij suikeroom Dirk Scheringa, waar hij een Postkrediet outfit kreeg.
Vervolgens moest de ex-Amsterdammer vier jaar wachten voordat hij de eerste grote zege op zijn naam kon schrijven. Dat gebeurde in Finland, Kuopio. Casper Helling nu: “Dat was écht 'cool'. De omstandigheden waren zwaar en het was man tegen man. Ik kwam vanuit geslagen positie terug en won. Dat was heel bijzonder”. Zijn reactie toen, net na de race: "Vandaag was zo'n dag dat je nooit moe wordt. Het was een onbeschrijfelijk lekker gevoel. Iedereen klaagde over het ijs, maar ik had nergens last van”. Het zijn woorden die zijn tegenstanders doen bibberen. En niet van de kou.
Nooit moe worden. Het is te mooi om waar te zijn. En gelukkig voor zijn concurrenten heeft Helling ook wel eens mindere dagen. “Mijn slechtste herinnering is de 200 kilometer op de Weissensee in 2005. Het jaar ervoor won ik in Finland en er was veel familie meegekomen nu ik als favoriet aan de start stond. Ik was in vorm en de verwachtingen waren hooggespannen. De avond voor de start werd ik echter grieperig en op de dag zelf voelde ik me lang niet fit. Mijn vrouw Francis had er met een camper en wat vrienden 24 uur over gedaan om er, door de sneeuw heen, te komen. Ik heb vanaf de start aan stoppen gedacht, maar deed dat niet, omdat ik het peloton toch nog kon volgen. Het peloton viel uit elkaar en ik kwam bij Bert-Jan van der Veen en Peter Baars terecht. Geen slecht groepje zou je zeggen, maar we reden op plek 20. Ik ben gefinisht, maar het was een waardeloze race. Toch gaf het me vertrouwen. Als ik in zo'n toestand al kan uitrijden, dan ben ik erg goed als ik fit ben”.
Helling werd door de jaren sterker en sterker op natuurijs en eigenlijk steeds minder op kunstijs. Vorig seizoen reed hij zelfs amper op kunstijs, door een operatie aan zijn liesslagader. “Ik ben me bewust dat de natuurijsperiode voor mij de belangrijkste periode in het seizoen is. In deze periode kan ik mij het beste onderscheiden van de rest. En als ik me hier al niet bewust van zou zijn, dan maakt de buitenwereld mij daar wel constant attent op. Ik vind de natuurijswedstrijden wel het mooist en ik zie dat ook als de hoofdprijzen in het seizoen”.
Maar als er dan toch op kunstijs gereden moet worden, heeft Helling ook nog wel ambities. “Ik moet het vooral hebben van het rondrijden met een kopgroep en dan liggen er ook voor mij kansen op het podium of een overwinning. Ik zou het echt heel mooi vinden als ik dat toch eens flik”.
Ondertussen maakt Helling zich op voor een trainingsstage in Zuid-Frankrijk. Hij laat de vijfdaagse Essentfinale links liggen. “Dan kan ik veel fietsen en me lekker opladen. Verder bereid ik me vooral voor op natuurijs door de baanmarathons, de ijstrainingen met het team en de trainingen op de fiets. Die zijn heel belangrijk en laat ik ook niet gauw schieten. Zo onderhoud ik mijn duurvermogen”.
De Safan/Sportuitslag.nl schaatsploeg speelt een belangrijke rol in het specialisme van de parttime sportinstructeur. “De ploeg en ploegleiding geeft mij alle ruimte om te zorgen dat ik op natuurijs in topvorm ben. Ook voor de ploeg is natuurijs heel belangrijk. Zij denken mee over de voorbereiding, houden rekening met mijn wedstrijdprogramma, maar laten mij ook voorbereiden op de manier waar ik mij het beste bij voel. Ik kan er blindelings op vertrouwen dat mijn ploegmaten doen wat in hun vermogen ligt om voor een optimale teamprestatie te gaan. En ik merk dat zij vervolgens ook vertrouwen hebben in mijn manier van koersen. Wij hebben een sterke ploeg voor natuurijs, misschien wel de sterkste”.
Met name de tandem met René Ruitenberg is indrukwekkend. “Uiteindelijk komen de meeste natuurijswedstrijden op individuele kracht aan, maar aan René heb ik een ploegmaat die zelf ook kan winnen en tot in de finale een essentiële rol kan spelen. René is sterk, ziet en snapt wat er gebeurt en heeft ook nog een gevaarlijke sprint”.
Dat bleek vorig jaar al. Helling deed tot de laatste wedstrijd mee om de overwinning in de World Grand Prix, greep daar nét naast, maar werd wel Nederlands Kampioen over 100 kilometer op de Weissensee. Hij reed solo voor een jagend peloton uit. Tijdens de wedstrijden in Zweden was hij de enige die een hele sterke Tristan Loy kon volgen. "Ze zeiden dat Loy van een andere planeet kwam. Volgens René Ruitenberg kwam ik daar dan niet ver vandaan".
De échte Elfstedentocht winnen, dat staat nog hoog op het verlanglijstje. Tot die tijd geniet hij van het bestaan als semiprofessioneel schaatser. "Het voortdurend en eindeloos slijpen aan de beweging, modderen met je techniek, en dan ineens… ben je in vorm, denk je nergens meer bij na en klopt ´t. Om vervolgens hard te glijden zonder dat het voor je gevoel energie kost. Ja, dat is voor mij het allermooist”.
Andere interviews in 'Wachten op natuurijs':
Arjen Becker
Ruud Aerts
Jens Zwitser
(C) SkatePodium.com