Twee aan elkaar gewaagde sportvrouwen. Veel besproken in de media. Een gesprek tussen twee rivalen over de kerstgedachte en meer.
Wat is er mooier dan rond Kerst twee rivalen samen aan een tafel te laten schuiven? Met de kerstgedachte vers in het hoofd, is dat het moment om stil te staan bij de situatie in de wereld en andere relevante zaken. Een gesprek over de mens achter de sporter. Dat heeft Johan Kamphuis van de Streekkrant ook gedacht. Hij schoof vlak voor Kerst bij de dames aan tafel, waarna onderstaande volgde:
Hoe krijg je Johan Cruijff en Louis van Gaal samen aan tafel? Misschien dat Cruijff nog wel te strikken zou zijn middels een goede reclame campagne wat flink wat geld in het laatje legt. Maar met de principiële van Gaal ligt dat anders.
De laatste maanden heeft de Streekkrant veelvuldig melding gemaakt van de strijd tussen de marathonschaatssters Daniëlle Bekkering uit Den Ham en Elma de Vries uit Haule. Het is het beste wat ons land aan dames marathonschaatsster heeft. Twee absolute toppers. Uiteindelijk ontstond er ruzie onder de dames die leidde tot een breuk tussen de twee kopvrouwen uit het DSB team. De sfeer op het ijs werd ijzig. Inmiddels schaatst Bekkering met haar team voor Frisia onder de paraplu van Dirk Scheringa en is Elma de Vries de kapitein op het DSB schip van Lammert Huitema.
De Streekkrant vroeg zich af, hoe krijg je deze dames samen aan tafel. Zo aan het einde van het jaar, rond Kerst. Een dure reclame campagne kan niet geboden worden. Wat wel? Niets eigenlijk.
Toch maar een telefoontje naar Haule en Den Ham er aan gewaagd. Het resultaat was even verrassend als mooi: een ontspannen samenzijn in hotel Van der Valk in Assen op de vrijdagavond voor Kerst.
Het voorstel om eens niet over schaatsen te spreken maar over de mens achter de sporter werd enthousiast ontvangen. Uiteindelijk werd het een ontmoeting met twee mooie, intelligente mensen die sport en de daarbij komende conflicten uitstekend blijken te kunnen relativeren.
Alle voorbereidingen ten spijt, de avond volgde zijn eigen weg. Of paste zich wellicht aan. Aan het karakter van de dames. Rond 19.15 arriveerde Bekkering, tien minuten later schoof ook Vries aan. Ze had een ‘bad day’ gehad. Het ’s nachts wakker liggen van de vraag, hoe het ijs te breken tussen de beide rivalen bleek al snel nutteloos te zijn geweest en werd a la minuut opgelost.
Bekkering zag het onbehaaglijke gevoel van haar tafelgenoot en sprak bemoedigende woorden. In plaats van moeilijke stiltes ontstond er een gesprek, van mens tot mens. Journalist en fotograaf hielden zich een half uur lang afzijdig. Zijn dit nu de dames die elkaar bloed wel kunnen drinken op de ijsbaan?
De avond werd nooit ‘gewoon’. Nadat het interview uiteindelijk toch maar was begonnen, kwam een hotelgast vragen of "de rode VW Polo buiten op de parkeerplaats” van één van beide dames was. De auto van Elma de Vries bleek te zijn gekraakt. Dat kon er ook nog wel bij. Net nadat de Vries het belang van positief denken had uitgelegd. Negatief denken trekt andere negatieve dingen aan. En positief denken was vandaag maar moeizaam gelukt. Of eigenlijk niet. “Kijk, m’n theorie klopt” kan de Vries er buiten bij de ingeslagen autoruit nog om lachen. De meest waardevolle spullen blijken niet te zijn gestolen. Geluk bij een ongeluk.
Het gesprek komt moeizaam op gang door alle consternatie. De vraag die vanavond beantwoord had moeten worden was vooral: wie is de mens achter de sporter? Wie zijn Daniëlle Bekkering en Elma de Vries eigenlijk. Naast de overeenkomst dat ze beide hard kunnen schaatsen is er in ieder geval nog iets. Zowel Bekkering als de Vries komen uit een boerengezin. Met een sloot voor het huis. Verklaart dat gegeven misschien waarom zoveel schaatsers uit een boerengezin komen? “Voor een deel wel.” denkt de Vries. “Als het dan vriest hoef je niet naar de ijsbaan om te gaan schaatsen. Je bindt je houtjes onder en gaat het ijs op. Je leeft toch dichter bij de natuur dan de gemiddelde stadsmens.”
“Bovendien” vult Bekkering aan, “Als boer woon je al buiten het dorp en ben je gewend te fietsen en te lopen naar alle sociale voorzieningen zoals winkels en school. De stap naar de ijsbaan is dan ook tamelijk klein. Ik schaatste harder dan al de jongens van mijn leeftijd. Op een gegeven moment veranderde dat en werd ik voorbij geschaatst door dezelfde jongens. Bleek dat ze echt op schaatsen waren gegaan. Dus ik ook op schaatsen, want dat kon natuurlijk niet. Na een poosje schaatste ik hun dan weer voorbij. Zo is mijn schaatscarrière eigenlijk begonnen.”
Langzaam komt het gesprek op gang. Hoe moeilijk het soms op de ijsbaan gaat, hoe gemakkelijk lijkt het ze hier af te gaan. Met elkaar communiceren. Er wordt geluisterd,gelachen en verteld. Niet alles is geschikt voor publicatie. Duidelijk is wel dat het meiden zijn van deze tijd. Van sporters wordt vaak gezegd en gedacht dat deze veel in hun eigen kleine wereldje leven. Niet zo bezig zijn met wat er in de rest van de wereld gebeurt. Dat kan van Bekkering en de Vries allerminst worden gezegd. Blijkt.
De Vries blijkt er zelfs een hele complottheorie op na te houden aangaande de kwestie met Bin Laden en de strijd tegen terrorisme. “Het is toch raar” zo stelt de Vries, “ dat de westerse landen over zoveel techniek beschikken, maar Bin Laden niet kunnen vangen. Volgens mij weten ze precies waar hij is, maar laten hem lopen om toch vooral maar een vijand te hebben om de strijd tegen terrorisme voort te kunnen zetten.” Bekkering moet lachen om deze theorie. Beide zijn het wel eens over het feit dat de westerse wereld zich te veel in conflicten mengen die niet op een westerse manier zijn uit te vechten. “Wij dringen onze manier van oplossingen misschien wel te veel en te vaak op aan landen met een heel andere cultuur. Bush veroordeelt de noodtoestand in Pakistan. Maar ik heb een kennis in Pakistan die ook de positieve effecten er belicht. Mensen denken en reageren anders dan wij. En er komen binnenkort wel gewoon verkiezingen," aldus Bekkering.
Vrije tijd wordt door de Vries vaak benut met een goed boek. “Ik kan uren lezen en helemaal in een boek opgaan. Een aantal weken geleden zat ik met een ploeggenootje in een hotel in Moskou, waar we de World Cup reden. Zaten we ieder in een stoel. Allebei een boek, konden we uren volhouden”. Waar de Vries vooral van lezen houd (Bekkering probeert mij nog even te overtuigen dat de Vries ook héél erg van feesten houdt) is Bekkering meer van het knutselen. “Heb recent een eigen vloer in m’n huisje gelegd, fotoalbums maken en gewoon met allerlei dingen bezig zijn. Kan ik echt van genieten. Maar ook mijn trainingen op de fiets zijn voor mij echt een vorm van hobby. Ontspannen door de provincie toeren. “
Een paar koppen thee en koffie, appelgebak en politieverklaringen later is de tijd bijna gekomen dat Bekkering zich moet haasten naar een andere afspraak. Belangrijke thema’s als milieu, de opwarming van de aarde, de toekomst van de buitensporten zijn niet aan de orde gekomen. Het doet er niet toe. De uitdaging is meer dan geslaagd. Het was een verademing om met deze twee mensen op deze manier een gesprek te hebben. Niet als sporters in de eerste plaats, maar als mensen.
Toch nog even de Kerstgedachte. Dat kan niet ontbreken. Kerst is in de christelijke traditie de geboortedag van Jezus Christus. De Vries is met deze gedachte opgevoed maar kan het niet meer zo zien: “Kerst is voor mij vooral een moment van even stil staan. Nadenken en vooral ook van gezelligheid. Bewust kiezen om tijd voor elkaar te maken als familie. Ik geloof wel dat er meer is dan we denken en kunnen zien dat er is. Of je dat nu God noemt of Allah en of dat nu werkelijk één persoon is zoals de christenen denken, dat vind ik minder belangrijk. Maar er is meer, daar ben ik van overtuigd. Naar de kerk gaan doe ik nooit, dus ook met Kerst niet. Dan zou ik mezelf hypocriet vinden, ” legt de Vries uit.
Bekkering is het helemaal met de Vries eens. Zelf is de Den Hamse veel minder met het geloof opgevoed. “Wat ik vooral echt belangrijk vind is mensen in hun waarde te laten. Laat ieder geloven wat hij of zij wil. Maar als je ziet hoeveel oorlogen er zijn begonnen om het geloof of door het geloof, dan is dat is geen reclame voor het geloof. Toen ik aan het fietsen was in Pakistan afgelopen zomer, mocht ik daar geen korte broek en luchtige kleding aan, zoals ik hier gewend ben. En met ruim 35 graden zou dat wel aangenaam zijn. Het is hun geloofsovertuiging. Ik ga daar heen, dus pas ik me aan. Uit respect. Hoewel ik het er niet mee eens ben. Al dat eten en drinken hoeft van mij al helemaal niet met de Kerstdagen. Dan wordt het wel heel erg op je zelf gericht. Het is toch ook een feest van bezinning. Maar gezelligheid ben ik dol op. Helemaal met de Kerst. Het samen zijn met familie en vrienden en daar tijd voor maken. Genieten!”
Bekkering moet weg en neemt afscheid van de Vries. Buiten in de kou van Assen. “Tot zondag!” klinkt het uit de mond van Bekkering als ze de auto instapt. Dan staan ze weer tegenover elkaar. In Amsterdam tijdens de marathon voor de Essentcup. “Tot zondag!” roept De Vries terug. En dan lachend: “Nog 23 punten hé!”. (achterstand van de Vries op Bekkering in klassement)
Conflicten zijn relatief en tijdsgebonden. Daniëlle Bekkering en Elma de Vries hebben (wellicht of misschien onbewust) het goede voorbeeld gegeven. Op vrijdagavond 21 December zochten twee mensen elkaar. En ze vonden. Dát was het mooie van die donkere en mistige avond in Assen. Is dat niet de ultieme Kerstgedachte? Wie stuurt een Streekkrant naar Louis van Gaal en Johan Cruijff?
Johan Kamphuis
Bron: de Streekkrant