Gretha Smit gaat nog twee jaar door met schaatsen, tot en met de Olympische Spelen in Vancouver. Ze gaat haar tijd echter wel wat anders invullen.
Ze werd liefkozend het bloemenmeisje genoemd toen Gretha Smit jaren geleden met een verpletterende indruk de wereld van het langebaanschaatsen binnentrad. De baan bij de bloemist werd opgezegd, Smit ging schaatsen. Nog steeds is dat het liefste wat ze doet.
Maar er is meer in het leven, Smit wil het anders. Daarom gaat ze straks weer een paar ochtenden in de week bij de bloemist werken. Bloemen gaan het leven van Smit weer kleuren. "Als je zoals laatst een poos geblesseerd thuis zit en je mag niks doen, dan heb je ook geen doel", heeft ze ondervonden. "Dat vind ik niks, ik wil er weer wat bij doen. Anders heb je alleen maar schaatsen."
Er is nog geen nieuwe sponsor voor het Telfort-team, het liefst gaan ze met het hele team verder. Smit (33) wil het iets anders invullen. "Ik heb geen zin meer om aldoor op pad te gaan. Ik kan hier ook goed trainen, dat vind ik net zo mooi. Ik wil weer wat skeelerwedstrijden rijden van de zomer en een paar marathons schaatsen." Ze hoort het zo vaak: "Waarom doe je het toch niet net zoals vroeger, dat ging toch goed?" zeggen ze. "Maar vroeger is vroeger niet meer. Dat is ook allemaal veranderd. Ik doe het omdat ik het leuk vind. Je moet doen wat bij je past."
De operatie aan het scheenbeen is net achter de rug, ook de complicaties is ze de baas. "Ik was iets te vroeg begonnen. Voor de zoveelste keer", haalt ze haar schouders op. "Je wilt het toch proberen en dan trap je er elke keer weer in."
Smit kan van voren af aan beginnen. Ook voor de zoveelste keer. Het lijstje met blessures is lang: kruisband, nek, bekken en nu het scheenbeen. Na het olympische zilver in Salt Lake City heeft ze nog geen seizoen kunnen schaatsen zoals ze graag zou willen. Altijd was er weer tegenslag.
Maar om nou te zeggen dat de schaatster er verslagen bij zit in haar woonboerderij in het Drenthse Veeningen? Zeker niet. "Het is ook altijd weer mooi om bezig te gaan." Smit wil door. Nog zeker twee jaar tot de Olympische Spelen in Vancouver. Het blessureleed heeft de in Rouveen opgegroeide boerendochter nog niet doen afhaken. Aan stoppen denkt ze niet. "Ik ben er ook wel eens flauw van. Jeetje, waarom nou weer? Vooral als je tijdens het revalideren weer tegenslag krijgt. Daar ben ik wel eens flink ziek van geweest. Daar doe je het allemaal niet voor."
Maar eenmaal een weg teruggevochten, was de aansluiting met de top ook weer gemaakt. "Als dat niet zo zou zijn en ik me nergens meer voor plaats dan laat maar. Dan ga ik wat anders doen. Maar ik vind schaatsen nog mooi. Van die twee jaar zal ik toch nog wel een jaar kunnen schaatsen", lacht ze hoopvol.
Bron: De Stentor