Ostyn's verslag one-eleven race

Vorig weekend werd in Zwitserland de One-eleven Race verreden. De wedstrijd maakt geen deel uit van de World Inline Cup, maar geniet wel veel aanzien in de internationale skeelerwereld. Ook een aantal Nederlanders en Belgen, normaal uitkomend in de Nederlandse skeelercompetities, deden mee aan de 111 kilometer wedstrijd. O.a. de de Veteranenploeg van Lankhof Beveiliging was van de partij en de Belg Jean-Luc Ostyn. De laatstgenoemde schreef een verslag van de wedstrijd. 

Ik was met mijn schaatsclubgenote Katrien Buyse vertrokken voor een van de zwaarste opdrachten uit mijn lange en haar korte skeelercarrière ooit. Parcours: Één volle ronde van 111km. Uiteraard gaat het in Zwitserland een klein beetje op en neer door het landschap heen, het zijn niet direct de Nederlandse polders.. In de eerste 40km zaten de meest extreme afdalingen en de rijders die voor 70km kozen werden per trein naar dit startpunt gebracht. Niet dat er toen geen sterke afdalingen meer volgden. Zeker niet.
 
Uiteraard moet er na het dalen ook iedere keer geklommen worden en daar lag het accent vooral in de laatste 10 kilometer waar we kilometers lange beklimmingen te verwerken kregen. Op deze koers had ik mij gefocust en ik was er klaar voor. In de start bleef ik een beetje in de buurt van Henk Lankhof met zijn maten. Niek Bravenboer echter ben ik heel snel uit het oog verloren. We hielden zo’n 100 rijders gecontroleerd voor ons en zoefden na een korte klim bij de start kilometers aan een stuk licht dalend over meestal 4-vakswegen naar het dal. Als je blijft dalen heb je uiteraard na een tijdje een behoorlijke snelheid en na 10 kilometer stormden we over de weg…en toen gebeurde het…

Een rijder raakte een geel middenbermpaaltje of lichtkegel. Het werd de meest hallucinante valpartij die ik ooit zag. De kegel spatte weg, rijders tikten elkaar aan en er gingen enkele tientallen spectaculair neer. Een kerel ging dwars door een autoruit heen. Ik kreeg tussen vallende rijders een gaatje van 30cm en ik was er door. Pieter Smit lag er echter bij en de jongens van Lankhof zijn na de afdaling gekeerd. Pieter had een enorme klap gekregen was groggy maar hij kon toch verder. Ze beslisten om bij hem te blijven en samen de wedstrijd uit te rijden. Een harde, die Pieter en sterk van die jongens dat ze nog aardig uitgereden hebben ook. 

Ondertussen zat ik prima in de wedstrijd en schoof stukje bij beetje naar voor. Na 30 kilometer lagen we met ongeveer- 100 rijders een 20 seconden voor op een tweede kleine groep en daarna volgde een derde groep van zo’n 150 man. Toen kwam er een afdaling die …’t ja…niet echt te beschrijven is. Het was nogal extreem en we reden enorm snel..Volgens de motorrijders gaan we er tussen de 70 en de 100km/h naar beneden. …en toen tikte iemand mijn linkervoet aan. Door de snelheid begon die voet alsmaar meer te vibreren, ik probeerde hem uit alle macht terug onder controle te krijgen maar het vibreren werd steeds erger en na +- 200meter schoot mijn voet helemaal van mij weg en ik crasht. 

Na een tuimeling van enkele 10-tallen meters zag ik er niet echt netjes meer uit, krabbelde recht terwijl de kerels van de tweede groep als raketten om mij heen stoven. (had er mij eentje geraakt dan was ik in puree.) Ik had vreemd genoeg geen pijn en eenmaal beneden stopte ik om mijn schoen stevig aan te trekken want de buckle was weg en met een voet los in de schoen zou ik geen afdalingen meer aankunnen.

Daardoor kwam ik in de derde groep terecht en ging onmiddellijk als laatste man rijden want ik zou het niet graag gevoeld hebben als iemand mijn schaafwonden zou aangeraakt hebben..hm, hm…Af en toe liet ik een gat tot soms 100 meter vallen voor de veiligheid want ik daalde veel sneller dan die mannen en op het eind van ieder afdaling schoot ik door het peloton heen. De hele tijd door werden er mannen afgereden en de groep dunde alsmaar verder uit. Eigenlijk zat ik prima, kon alle versnellingen probleemloos aan en reed ik tot de finish pijnloos.

De laatste kilometers liet ik de overblijvers wel wegrijden want ik wilde absoluut niet betrokken raken in het eventuele sprintgewoel. Ik finishte uiteindelijk als 23ste in mijn categorie in een tijd van 3h 53min. Jammer want ik had podiumkansen en gezien de tijd van de winnaar een grote kans om de wedstrijd op mijn naam te schrijven gezien die allen in een groep achter mij reden toen ik neerging. Enfin, dat is natuurlijk praat achteraf besef ik maar al te goed. De namiddag spendeerde ik dan in de spoedgevallenafdeling van het kantonshospitaal dat zich gelukkigerwijs aan de finish bevond en waar de hele namiddag rijders werden binnengebracht…meestal uitrijders met een moeilijk karakter zoals ikzelf haha.

Ondertussen werkte Katrien ook haar 70 kilometer af. Ze deed het prima en had geen moeite bij het klimmen, toch ook in dat deel van het parcours af toe afdalingen op het randje. Met nog 30 km te gaan sloeg echter ook bij haar het noodlot toe. Tijdens een lange steile afdaling reed ze in 5de positie van een treintje, allen dames en op de klassieke manier elkaar vasthoudend om snelheid te winnen…tot de eerste dame de snelheid niet meer meester was, de controle verloor en onderuit ging. Alle anderen gingen er over heen. Katrien bleef een tijdje liggen en moest recht geholpen worden maar ze kon wel verder.

Ook zij was in prima conditie, sterk en nog niet kapot en ze reed de rit helemaal alleen uit. Bij de zware klimpartijen in de laatste 10 kilometer remonteerde ze nog heel wat concurrerende rijders en rijdsters…Yep! Ook de mannen stonden soms geparkeerd in de beklimmingen ;) Ze finishte uiteindelijk als derde in haar categorie. Een enorme prestatie! Het podium opzoeken was er niet bij want ook zij was gekwetst en haar linker schouder en arm waren buiten gebruik. We hadden dus eventjes iets anders aan ons hoofd. 

Uiteindelijk jammer dan we er gehavend uitgekomen zijn want met het oplapwerk in het verschiet is het nu al zeker dat mijn skeelerseizoen er op zit. Nu eerst even aan wat herstelwerkzaamheden beginnen en dan rustig naar het schaatsseizoen uitkijken. Het ziet er wel naar uit dat mijn mountainbikeweek aan de Weissensee half September een stuk rustiger zal verlopen dan gepland .en de plannen waren wild.